Έξω Επικονδυλίτιδα Αγκώνα – Tennis Elbow

Τι είναι έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα;

H έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα είναι ένα σύνδρομο υπέρχρησης το οποίο προκαλεί πόνο στην εξωτερική μεριά του αγκώνα. Αν και μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία μεγαλύτερη, συχνότητα συναντάται σε ηλικίες μεταξύ των 40 και 50 ετών.

Οι μύες που βρίσκονται στην εξωτερική πλευρά του αγκώνα ονομάζονται εκτείνοντες μύες του καρπού και των δακτύλων. Οι μύες αυτοί κινούν τον καρπό και τα δάχτυλα (κινήσεις έκτασης, αντίθετη κίνηση από αυτή που κάνουμε όταν σφίγγουμε το χέρι μιας γροθιά). Οι εκτείνοντες μύες των δακτύλων και του καρπού ξεκινούν (προσφύονται) στον έξω επικόνδυλο, μία οστική προεξοχή στην εσωτερική επιφάνεια τον αγκώνα με κοινό τένοντα.

Κατά την σύσπαση των εκτεινόντων μυών ο κοινός τένοντάς τους και ο έξω επικόνδυλος φορτίζονται. Όταν αυτή η φόρτιση περνά τις αντοχές του τένοντα τότε ο τένοντας τραυματίζεται.

Αυτό συμβαίνει συνήθως από σταδιακό τραυματισμό του τένοντα (σύνδρομο υπέρχρησης) ή λόγο άμεσου τραυματισμού (π.χ. πτώσης).

Αίτια της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Αν και το όνομα «Tennis Elbow» υποδουλώνει ότι η συχνότητα του τραυματισμού είναι μεγάλη σε αθλητές του τένις, δεν χρειάζεται να παίξει κάποιος τένις για να εκδηλωθεί η έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα. Είναι γεγονός ότι πιο συχνά την συναντάμε σε “μη τενίστες” παρά σε τενίστες. Σχετίζεται άμεσα με τις επαναλαμβανόμενες συσπάσεις των εκτεινόντων μυών του καρπού και των δακτύλων.

Αυτό το παρατηρούμε σε αθλητές του τένις, του μπάμπιγκτον και γενικά σε αθλήματα με ρακέτες.

Επίσης σε επαγγέλματα όπως του ξυλουργού, του ελαιοχρωματιστή, το κόψιμο ξύλων, το χτίσιμο, σε ηλεκτρολόγους (επαναλαμβανόμενη χρήση κατσαβιδιών), στο ράψιμο, στο πλέξιμο και την πληκτρολόγηση.

Συχνό φαινόμενο αποτελεί η έναρξη της πάθησης να συνδυάζεται με τη συμμετοχή του ασθενή σε δραστηριότητα για την οποία δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένος (π.χ. αγώνας τένις μετά από μεγάλη αποχή από το άθλημα). Πιο σπάνια εμφανίζεται ξαφνικά. Αυτό συμβαίνει όταν οι εκτείνοντες μύες καλούνται να ανταπεξέλθουν σε φορτίο πολύ μεγαλύτερο των αντοχών τους.

Τέλος σοβαρό αίτιο αποτελεί η λάθος τεχνική στο τένις.

Συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Τα συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα συνήθως αναπτύσσονται σταδιακά με τον καιρό. Αρχικά υπάρχει μία ενόχληση στην έξω επιφάνεια του αγκώνα η οποία αυξάνεται με την δραστηριότητα. Ο πόνος υπάρχει 1 με 2 εκατοστά πιο κάτω από τον έξω επικόνδυλο, σημείο το οποίο είναι ευαίσθητο και στην ψηλάφηση. Ο πόνος πολλές φορές αντανακλά μέχρι τον καρπό. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει πόνος την νύχτα και οξύς πόνος με τη δραστηριότητα.

Επίσης παρατηρείται αδυναμία των μυών με αποτέλεσμα αδύναμη λαβή. Οι ασθενείς με έξω επικονδυλίτιδα του αγκώνα βιώνουν πόνο με κίνηση της καθημερινότητας όπως το να σηκώνουν το ποτήρι , το να γυρίσουν το πόμολο της πόρτας, το άνοιγμα ενός βάζου ή το στρίψιμο του τιμονιού κατά την οδήγηση.

Δυσκαμψία στην περιοχή του αγκώνα είναι συνηθισμένο φαινόμενο ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες.

Διάγνωση

Η υποκειμενική (λήψη ιστορικού) και η αντικειμενική (κλινική εξέταση) αξιολόγηση είναι επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα. Περαιτέρω έλεγχος (π.χ. διαγνωστικός υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία) βοηθάει στην επιβεβαίωση της διάγνωσης και μας δίνει επιπλέον πληροφορίες για την σοβαρότητα της πάθησης.

Θεραπεία

Στις περισσότερες περιπτώσεις έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα οι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως με την κατάλληλη φυσικοθεραπεία. Αυτό απαιτεί την λεπτομερή αξιολόγηση και θεραπεία όλων των παραγόντων ανάπτυξης της πάθησης.

Ο βαθμός επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθάει τον οργανισμό να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς. Αγνοώντας τα συμπτώματα και τον πόνο και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα, η κατάσταση περνά στο χρόνιο στάδιο.

Άμεση και κατάλληλη θεραπεία είναι πολύτιμη για τη γρήγορη αποκατάσταση της πάθησης. Η θεραπεία τις πρώτες 72 ώρες (οξύ στάδιο) στόχο έχει τη μείωση του πόνου και της φλεγμονής. Οπότε ο ασθενής ξεκουράζεται από δραστηριότητες οι οποίες επιτείνουν τα συμπτώματα και χρησιμοποιεί παγοθεραπεία 3 με 4 φορές την ημέρα. Πρόγραμμα βελτίωσης της δύναμης και της ελαστικότητας των εκτεινόντων μυών του καρπού και των δακτύλων πρέπει να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατό στο ανώδυνο εύρος.

Πρόγνωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Με την κατάλληλη θεραπεία στις περισσότερες περιπτώσεις η αποκατάσταση διαρκεί λίγες εβδομάδες. Σε περίπτωση χρόνιου πόνου η αποκατάσταση διαρκεί και έξι μήνες.

Παράγοντες ανάπτυξης της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες ανάπτυξης της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα . Όλοι πρέπει να αξιολογούνται και διορθώνονται από τον φυσικοθεραπευτή σε συνεργασία με τον ασθενή. Μερικοί από αυτούς είναι :

• Υπερβολική ή ακατάλληλη εργασία
• Λάθος τεχνική αθλήματος ή λάθος εξοπλισμός
• Μυϊκή αδυναμία
• Μυϊκή δυσκαμψία
• Αρθρική δυσκαμψία
• Ανεπαρκείς προθέρμανση
• Ανεπαρκείς αποκατάσταση από προηγούμενο τραυματισμό στην περιοχή του αγώνα
• Ιστορικό τραυματισμού αυχένα

Σε αθλητές τένις το μέγεθος της ρακέτας, το μέγεθος της λαβής, η επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου και το βάρος της μπάλας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα.

Φυσικοθεραπεία της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Φυσικοθεραπεία είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για την ταχύτερη και πληρέστερη ανάρρωση αλλά και την πρόληψη της πάθησης. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει :

• Τεχνικές μαλακών μορίων (μάλαξη)
• Ηλεκτροθεραπεία
• Διατάσεις
• Manual Therapy
• Taping
• Τεχνική στεγνής βελόνας
• Παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία
• Προοδευτικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης και αύξησης της ελαστικότητας των εκτεινόντων μυών του καρπού και των δακτύλων
• Εκπαίδευση

Πελματιαία Απονευρωσίτιδα

Τι είναι η πελματιαία απονευρωσίτιδα ;

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι μια κατάσταση κατά την οποία υπάρχει τραυματισμός και φλεγμονή στην πελματιαία απονεύρωση, δηλαδή το κομμάτι του συνδετικού ιστού το οποίο διαμορφώνει την καμάρα του πέλματος.

Αυτό συμβαίνει συνήθως στο σημείο όπου η πελματιαία απονεύρωση ενώνεται με το οστό της φτέρνας. Η πελματιαία απονεύρωση αποτελεί το πιο συχνό αίτιο πόνου στην περιοχή της φτέρνας.

Κατά τη διάρκεια της βάδισης ή του τρεξίματος τάση δημιουργείται στην πελματιαία απονεύρωση. Όταν αυτή η τάση είναι υπερβολική ή επαναλαμβανόμενη, η πελματιαία απονεύρωση τραυματίζεται. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται επίσης από φλεγμονή και εκφύλιση της περιοχής.

Αυτό μπορεί να ασκηθεί από ένα πολύ μεγάλο φορτίο κατά μήκος της πελματιαίας περιτονίας (μεγαλύτερο από τις αντοχές της) ή από σταδιακό τραυματισμό της, λόγω υπέρχρησης.

Μερικές φορές αναπτύσσεται η λεγόμενη «άκανθα πτέρνας» λόγω της πελματιαίας απονευροσίτιδας.

Αιτία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας

Συνήθως εμφανίζεται σε δρομείς, σε χορευτές και σε αθλητές ενόργανης γυμναστικής. Επίσης σε ανθρώπους οι οποίοι περπατούν υπερβολικά ειδικά σε ανηφορικό έδαφος ή ανώμαλες επιφάνειες. Εμφανίζεται και σε μεγαλύτερους ασθενείς οι οποία στέκονται όρθιοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα συχνά σχετίζεται με τη δυσκαμψία των γαστροκνημίων μυών ή με τη λάθος εμβιομηχανική του άκρου πόδα όπως την πλατυποδία ή την κοιλοποδία.

Συμπτώματα

Οι ασθενείς με πελματιαία απονευρωσίτιδα νιώθουν πόνο κάτω από τη φτέρνα και κατά μήκος του πέλματος. Υπάρχει ένα υπερευαίσθητο σημείο κατά την ψηλάφηση της κάτω επιφάνειας της φτέρνας. Ο πόνος είναι αυξανόμενος κατά τα πρώτα βήματα της μέρας και υποχωρεί όσο η περιοχή θερμαίνεται.

Σε ήπιες περιπτώσεις οι ασθενείς πονούν μετά από περπάτημα, τρέξιμο, άλματα κ.τ.λ. Όσο η πάθηση εξελίσσεται πόνος υπάρχει και κατά τη διάρκεια των παραπάνω δραστηριοτήτων.

Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις ο ασθενής αδυνατεί να φορτίσει το πόδι του.

Διάγνωση

Η λήψη ιστορικού και η κλινική εξέταση είναι η επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στη διάγνωση της πελματιαίας απονευρωσίτιδας. Επιπλέον εξετάσεις (ακτινογραφίες, διαγνωστικός υπέρηχος, μαγνητική τοπογραφία), επιβεβαιώνουν την κάκωση και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό της θλάσης.

Θεραπεία

Η θεραπεία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας απαιτεί την λεπτομερή αξιολόγηση όλων των παραγόντων οι οποίοι την προκαλούν, καθώς και την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους. Οι περισσότεροι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως με την κατάλληλη φυσιοθεραπεία. Ο βαθμός επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθάει τον οργανισμό να επουλώσει του τραυματισμένους ιστούς.

Αποφεύγονται δραστηριότητες όπως το τρέξιμο, η ορθοστασία και τα άλματα. Αγνοώντας τον πόνο και τα συμπτώματα και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα η κατάσταση περνάει στο χρόνιο στάδιο. Άμεση και κατάλληλη θεραπεία είναι πολύτιμη για τη γρήγορη αποκατάσταση και επούλωση του τραυματισμού. Η θεραπεία τις πρώτες 72 ώρες έχει στόχο τη μείωση του πόνου και του οιδήματος, οπότε ο ασθενής ξεκουράζει το πόδι και εφαρμόζει παγοθεραπεία (3 με 4 φορές την ημέρα).

Παράγοντες πρόκλησης της πελματιαίας απονευρωσίτιδας

Υπάρχουν πολύ παράγοντες οι οποίοι προκαλούν πελματιαία απονευρωσίτιδα. Όλοι πρέπει να αξιολογηθούν από τον φυσικοθεραπευτή και να αντιμετωπιστούν καταλλήλως. Μερικοί από αυτούς είναι:

• Εμβιομηχανική ανισορροπία (ειδικά πλατυποδία)
• Δυσκαμψία ποδοκνημικής άρθρωσης
• Δυσκαμψία των μυών της γάμπας (γαστροκνήμιος, υποκνημίδιος)
• Ακατάλληλη η υπερβολική προπόνηση
• Υπέρβαροι ασθενείς
• Ακατάλληλα παπούτσια
• Ανεπαρκής προθέρμανση
• Ανισοσκελία

Φυσικοθεραπεία για την πελματιαία απονευρωσίτιδα

Η Φυσικοθεραπεία σε ασθενείς με πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι απαραίτητη για τη γρήγορη και πλήρη αποκατάσταση της πάθησης.

Η Φυσιοθεραπεία περιλαμβάνει :

• TECAR
• Μάλαξη
• Manual therapy
• Ηλεκτροθεραπεία
• Taping
• Ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας, της δύναμης και της ισορροπίας
• Τεχνική στεγνής βελόνας
• Εκπαίδευση
• Συμβουλές εργονομίας
• Πρόγραμμα σταδιακής επαναφοράς στις καθημερινές δραστηριότητες

Αυχεναλγία : Τι Προκαλεί Τον Πόνο Στον Αυχένα Και Πώς Αντιμετωπίζεται;

Η αυχεναλγία είναι εξαιρετικά συχνό πρόβλημα, καθώς πόνος στον αυχένα αναφέρεται στο 60% περίπου του πληθυσμού των ενηλίκων με συνοδούς διαταραχές λειτουργικότητας.

Ο αυχένας είναι ίσως η μόνη περιοχή του σώματος πάνω στην οποία επιδρούν τόσοι πολλοί παράγοντες και τόσα άλλα συστήματα για την εμφάνιση κάποιας σημειολογίας. Στηρίζει το κεφάλι και στηρίζεται στον θώρακα. Αποτελεί μια ευαίσθητη ζώνη στην οποία ένα απλό άγγιγμα του χεριού μπορεί να μεταδώσει συναισθήματα φιλίας, αγάπης και προσφοράς.

Ο αυχενικός πόνος είναι μια πολύ συχνή ενόχληση ποικίλης προέλευσης, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί σε μορφή οξείας κρίσης ή και να έχει χρόνια εξέλιξη. Μπορεί να έχει ποικίλες μορφές, να είναι μονόπλευρος ή αμφοτερόπλευρος, να προκαλεί κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων της αυχενικής μοίρας. Η πολύπλοκη ανατομία της αυχενικής μοίρας κάνει δύσκολο τον εντοπισμό της δομής που ευθύνεται για τον πόνο. Πολλές φορές η αιτία είναι πολυπαραγοντική.

Διαγνωστική Προσέγγιση

Σε ασθενείς με αυχεναλγία η κλινική προσέγγιση έχει στόχο να προσδιορίσει την προέλευση των συμπτωμάτων, την έκταση της βλάβης και την ανάγκη για συντηρητική αντιμετώπιση ή χειρουργική παρέμβαση. Οι παρακλινικές δοκιμασίες και ειδικότερα οι νευροφυσιολογικές και νευροαπεικονιστικές μέθοδοι διερεύνησης είναι απαραίτητες αν το ιστορικό και η ρευματολογική-νευρολογική εκτίμηση υποδηλώνει ύπαρξη βλάβης, με σκοπό τον ακριβή διαγνωστικό προσδιορισμό του προβλήματος.

Θεραπευτική Αντιμετώπιση

Η φαρμακευτική αγωγή της αυχεναλγίας αφορά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τα στεροειδή, τα μυοχαλαρωτικά, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, βιταμίνες, καθώς και αγγειοδιασταλτικά και βελτιωτικά της κυκλοφορίας.

Στους διαγνωσμένους ασθενείς με αυχεναλγία, μόνο ένα μικρό ποσοστό έχει ανάγκη χειρουργικής αντιμετώπισης και στο ποσοστό αυτό ανήκουν οι ασθενείς όπου τα αίτια δυσλειτουργίας αφορούν τον νωτιαίο μυελό, με αποτέλεσμα την αδυναμία του άνω άκρου ή και παρατεταμένο πόνο στον ώμο, με την προϋπόθεση ότι έχει αποτύχει η συντηρητική αντιμετώπιση. Η συντηρητική αντιμετώπιση πρέπει να διατηρείται και να διαρκεί όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο. Η συντηρητική θεραπεία πρέπει να χορηγείται τουλάχιστον για 6 έως 12 εβδομάδες πριν αποφασισθεί η χειρουργική αντιμετώπιση. Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως σε εξεσημασμένη κινητική βλάβη με επιδεινούμενα συμπτώματα όπου καλό είναι να μην αναμένει κανείς πέρα των τριών εβδομάδων.

Φυσικοθεραπευτική Αντιμετώπιση

Η οργανωμένη φυσικοθεραπεία αποτελεί την καλύτερη θεραπευτική παρέμβαση στην αντιμετώπιση της αυχεναλγίας και τη μόνη που δεν έχει παρενέργειες. Προσφέρει:

•  Ελάττωση του πόνου
•  Χαλάρωση των μυών της περιοχής
•  Βελτίωση της κινητικότητας της αυχενικής μοίρας, της κεφαλής των ώμων, της υπόλοιπης σπονδυλικής στήλης και πιθανόν άλλων διαταραχών στις υπόλοιπες αρθρώσεις
•  Αύξηση της ισχύος των αυχενικών μυών, των ραχιαίων, των μυών της ωμικής ζώνης, των κοιλιακών κ.α.
•  Πρόληψη υποτροπών

Η φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυχεναλγίας πραγματοποιείται με τις ακόλουθες τεχνικές:

•  Θεραπεία με Αντιστατική & Χωρητική ραδιοσυχνότητα υψηλής ισχύος – TECAR therapy
•  Θερμοθεραπεία – Κρυοθεραπεία
•  Κρυοθεραπεία
•  Ηλεκτροθεραπεία
•  Κλασσική μορφή ΤΕΝS
•  Μορφή ηλεκτροβελονισμού
•  Μάλαξη
•  Κινησιοθεραπεία