Διευθύνσεις
1. Ασκληπιού 70, Μυτιλήνη, 81100
2. Καλλονή 81107
Ώρες Λειτουργίας
Δευ-Παρ: 09:00-21:00
λουτροθεραπεία μυτιλήνη

Ιαματική Λουτροθεραπεία – Ιατρικές Παρατηρήσεις και Εφαρμογές. Οφέλη από Θερμαλισμό και Υδροθεραπεία.

Λέγοντας ιαματική λουτροθεραπεία εννοούμε την εφαρμογή των ιαματικών νερών στη θεραπευτική του ανθρώπου. Το είδος αυτό της θεραπείας αποτελεί μέρος της φυσικοθεραπείας, δηλαδή η χρησιμοποίηση των φυσικών μέσων στη θεραπευτική.

Η υδροθεραπεία περιλαμβάνει τις εξής μορφές: λουτροθεραπεία, ποσιθεραπεία, εισπνευσοθεραπεία, ιλυοθεραπεία ή πηλοθεραπεία (λασπόλουτρα), καθώς και θαλασσοθεραπεία.

Η λουτροθεραπεία βασίζεται στις παρακάτω κύριες ιδιότητες του ιαματικού νερού: στο θερμικό ερέθισμα, στο μηχανικό ερέθισμα, και τέλος, στην επίδραση των φυσικοχημικών συστατικών του ιαματικού νερού.

Ιατρικές Παρατηρήσεις

Υπάρχουν γενικοί κανόνες που ακολουθεί η ιαματική λουτροθεραπεία, με βάση γενικές ιατρικές παρατηρήσεις.

Πιο αναλυτικά:

  • Πριν την έναρξη της θεραπείας θα μελετηθεί η συνύπαρξη άλλων παθήσεων που αποκλείουν ή περιορίζουν την ιαματική λουτροθεραπεία όσον αφορά τη διάρκεια, τη θερμοκρασία, τους τρόπους εφαρμογής κτλ.
  • Θα μελετηθεί η ρευματική νόσος και ανάλογα θα καθοριστούν η διάρκεια, η θερμοκρασία, το είδος της θεραπείας, (δηλαδή λουτρό, καταιονισμοί, υδρομαλάξεις, ατμόλουτρα, λασπόλουτρα, υδροκινησιοθεραπεία,) καθώς και η περιοχή εφαρμογής τους, (όπως για παράδειγμα αυχένας, μέση, ώμος, χέρια, ισχίο, γόνατο κτλ.).
  • Εξετάζεται αν ο ασθενής ακολουθεί κάποια θεραπεία που συνήθως δεν πρέπει να διακόπτεται.
  • Τέλος, πραγματοποιείται επανεξέταση στη μέση της θεραπείας που διαρκεί τρεις εβδομάδες και στο τέλος. Ο άρρωστος εφοδιάζεται με επιστολή του γιατρού των λουτρών με τις παρατηρήσεις του για τον θεράποντα γιατρό.
  • Οι διάφορες θεραπείες γίνονται συνήθως το πρωί και διαρκούν λίγα λεπτά μέχρι και μία ώρα ανάλογα με το είδος.

Εφαρμογές

Οι τρόποι χρησιμοποίησης του ιαματικού νερού βασίζονται στους παράγοντες δράσης του ιαματικού νερού. Δηλαδή:

Με τις εισπνοές γίνεται διείσδυση του ραδονίου στον οργανισμό.

Στην ποσιθεραπεία με υπότονα (ολιγομεταλλικά ) και ισότονα νερά εμφανίζεται δράση διουρητική, χολαγωγική και γενικά στο μεταβολισμό. Η ποσιθεραπεία ενδιαφέρει πολλές παθήσεις και από τις ρευματικές, όπως την ουρική αρθρίτιδα και ενδεχομένως την εκφυλιστική αρθροπάθεια. Χρησιμοποιούνται τα νερά Λουτρακίου Καϊάφα, Πλατυστόμου, Νιγρίτας, Σάριζας, Σουρωτής, Ξυνού Νερού κ.α.

Με εξωτερικές τεχνικές, οι οποίες βρίσκουν μεγάλη εφαρμογή στις ρευματικές παθήσεις.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Το λουτρό είναι καθολικό, ημίλουτρο, τοπικό, σε θερμοκρασίες 34 – 36 °C. Εκτελείται σε ατομικό λουτήρα, συνήθη ή ευρύχωρο, αλλά και σε πισίνα. Μπορεί να συνδυάζεται με καταιονήσεις ή υδρομαλάξεις, που επιφέρουν τόνωση των μυών.
  • Το ατμόλουτρο που μπορεί να είναι τοπικό ή καθολικό.
  • Το λασπόλουτρο που είναι επίσης καθολικό ή συνηθέστερα τοπικό (κατάπλασμα) στην περιοχή που πάσχει (αρθρώσεις). Η δράση της λάσπης αποδίδεται κυρίως στις υψηλές θερμοκρασίες 40 – 46οC και πλέον. Είναι γνωστοί οι επαγωγείς της θερμότητας, ότι τα στερεά σώματα κρατούν επί μακρό χρόνο τη θερμότητα και ότι τότε το ανθρώπινο σώμα την ανέχεται ευκολότερα.
  • Για αυτό η λάσπη χρησιμοποιείται για δράση σε όργανα κατά βάθος (ισχίο κτλ.). Αλλά η ιαματική λάσπη δεν αποτελεί ένα απλό μείγμα στερεού υποστρώματος και ιαματικού νερού. Το χώμα επιλέγεται από εδάφη ηφαιστιογενή, από προσχώσεις και έλη. Καλλιεργείται με το ιαματικό νερό για πολλούς μήνες ή χρόνια και υφίσταται ζυμωτικές επεξεργασίες. Έτσι αποκτά φυσικοχημικές ιδιότητες με παρουσία ζώντων οργανισμών που διευκολύνουν την απορρόφηση του θείου και του ραδονίου, των φλεγμονωδών στοιχείων και την ελάττωση του πόνου.
  • Αξιόλογος τρόπος εφαρμογής του ιαματικού νερού είναι η χρησιμοποίηση του σε πισίνες, που είναι η σήμερα από όλους αποδεκτή υδροκινησιοθεραπεία. Με τη μέθοδο αυτή γίνεται εκμετάλλευση και των τριών παραγόντων του ιαματικού νερού – χημικού, θερμικού και μηχανικού. Η υδροκινησιοθεραπεία εκτιμάται ιδιαίτερα για την πρόληψη μονίμων βλαβών (όπως είναι οι παθολογοανατομικές αλλοιώσεις, οι ατροφίες, οι παραμορφώσεις, οι αγκυλώσεις) αλλά και για την αποκατάσταση κατά το δυνατόν, αυτών.

Οφέλη

Το ευεργετικό αποτέλεσμα έρχεται συνήθως σε λίγες εβδομάδες από τη λήξη της ιαματικής λουτροθεραπείας αλλά συχνά στη διάρκεια της. Από μερικούς συνίσταται η τμηματική ιαματική λουτροθεραπεία στην αρχή και στο τέλος της λουτρικής περιόδου.

Λουτρική Αντίδραση

Μπορεί να χρειαστεί καμιά φορά συμπληρωματική φυσικοθεραπεία όπως για παράδειγμα μηχανοθεραπεία ή εργαστηριακή διερεύνηση του αρρώστου. Υπόψη πρέπει να έχει ο ασχολούμενος με το αντικείμενο, την ενδεχόμενη λουτρική αντίδραση. Αυτή μπορεί να παρουσιαστεί τις πρώτες 5 ως 10 μέρες της ιαματικής λουτροθεραπείας και συνίσταται σε μια ολιγοήμερη και παροδική κλινική επιδείνωση της γενικής κατάστασης του αρρώστου, ενδεχομένως με πυρετό, ανορεξία, πονοκεφάλους και αϋπνία. Η λουτρική αντίδραση μπορεί να είναι και τοπική με επιδείνωση των τοπικών συμπτωμάτων και δεν έχει σχέση με την τελική έκβαση της θεραπείας. Ειδικά στις περιπτώσεις ουρικής αρθρίτιδας μπορεί να προκληθεί μία νέα κρίση παρά την λήψη κολχικίνης. Για τα φαινόμενα αυτά πρέπει να ενημερώνεται ο ασθενής που πρόκειται να υποβληθεί σε ιαματική λουτροθεραπεία.

ΠΗΓΕΣ
Αγγελίδης Ζ., (2007). Ιαματικοί φυσικοί πόροι και θερμαλισμός, Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ελευθερίου Κορδελιού, Θεσσαλονίκη.

Boleti P., (2006). Thermal Tourism: The Greek perspective with the emphasis in education and training. International Conference of Trends, Impacts and Policies on Tourism, Edipsos.

Gerbod P., (2004). Loisirs et santé: les thermalismes en Europe des origines à nos jours, Paris: Honoré Champion.

Ο’ Hare J.P., Corrall R.G.M, Dieppe P.A., Evans J.M., Heywood A., Lunn G., Summerhayes C., & Walters G., (1985). Observations on the effects of immersion in Bath spa water, British Med., J. 291: 1747 – 1751.

αναπνευστική φυσικοθεραπεία

Αναπνευστική Φυσικοθεραπεία: Οφέλη – Προγράμματα

Η αναπνευστική φυσικοθεραπεία αποτελεί έναν ιδιαίτερο κλάδο και εκτελείται από ειδικά εκπαιδευμένους φυσικοθεραπευτές με σκοπό την αρμονική συνεργασία των αναπνευστικών μυών, τον καλό αερισμό των πνευμόνων και την καλή παροχέτευση των βρογχικών εκκρίσεων.
Η αναπνευστική φυσικοθεραπεία αφορά τις ασκήσεις και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν ασθενείς με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα.

Οι ασθενείς με χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα αναπνοής, ακόμα και για την πραγματοποίηση μικρών και εύκολων κινήσεων, καθώς και έντονο άγχος.

Οι στόχοι της αναπνευστικής φυσικοθεραπείας είναι η βελτίωση του πνευμονικού αερισμού, η αύξηση της αντοχής σε ασθενείς με μειωμένη αναπνευστική ικανότητα, καθώς και ο βρογχικός καθαρισμός.

Συγκεκριμένα η αναπνευστική φυσικοθεραπεία ενδείκνυται στα οξεία και χρόνια νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος, σε χειρουργημένους ασθενείς, σε διαταραχές του νευρικού ελέγχου της αναπνοής, σε παραμορφώσεις του θώρακα και σε διαταραχές της αναπνευστικής λειτουργίας λόγω κακής στάσης του σώματος.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Ο φυσικοθεραπευτής καλείται να εφαρμόσει τις τεχνικές της αναπνευστικής φυσικοθεραπείας στην καθημερινή κλινική πράξη, γνωρίζοντας ότι:

Α) Για τις τεχνικές βελτίωσης του πνευμονικού αερισμού και της μείωσης του αναπνευστικού έργου υπάρχει σαφής ερευνητική απόδειξη για την αποτελεσματικότητά τους.

Β) Για τις τεχνικές του βρογχικού καθαρισμού, επειδή δεν είναι έγκυρα όλα τα όργανα μέτρησης της βρογχικής κάθαρσης, η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητα των τεχνικών που εφαρμόζονται είναι επιστημονικά αμφισβητήσιμη.

Η απόφαση για την επιλογή της τεχνικής που θα επιλέξει ο φυσικοθεραπευτής, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως, το ιστορικό του ασθενή, την κλινική εικόνα, τον εργαστηριακό έλεγχο, το διαθέσιμο χρόνο και την ικανότητα του ασθενή αλλά κυρίως από τον στόχο που θέλουμε να πετύχουμε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για το συγκεκριμένο άρρωστο.

Για τον φυσικοθεραπευτή είναι σημαντικό να γνωρίζει εάν η τεχνική η οποία αποφασίζει να εφαρμόσει είναι περισσότερο αποτελεσματική, με μικρότερο κόστος χρόνου και χρημάτων, περισσότερο κατανοητή και μακροπρόθεσμα πιο εύκολα εφαρμόσιμη από τον ίδιο τον ασθενή.

Οι τεχνικές αυτές είναι οι εξής:

  • Σωστή τοποθέτηση σε κατάλληλες θέσεις  Με την σωστή τοποθέτηση του ασθενή από την ύπτια στην καθιστή και βαθμιαία στην όρθια θέση, αυξάνονται όλοι οι πνευμονικοί όγκοι, οι χωρητικότητες, και η ροή του οξυγόνου στους αεραγωγούς του σώματος.
  • Ασκήσεις για ελεγχόμενη αναπνοή. Γίνεται διδασκαλία της θωρακικής αναπνοής, της κοιλιακής αναπνοής και του συνδυασμού αυτών. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ο συγχρονισμός των κινήσεων του θώρακα και της κοιλιάς, αυξάνοντας την πνευμονική χωρητικότητα και μειώνοντας το νεκρό χώρο.
  • Εφαρμογή θετική πίεσης στους αεραγωγούς του σώματος  Η εφαρμογή αυτή γίνεται με τη χρήση διαφόρων συσκευών οξυγόνου και επιτυγχάνει την προσωρινή αύξηση των πνευμονικών όγκων και την βελτίωση της ανταλλαγής αερίων.
    Ενδυνάμωση των αναπνευστικών μυών. Για την ενδυνάμωση των αναπνευστικών μυών, η ένταση της άσκηση θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη για να πετύχουμε αποτέλεσμα, η διάρκεια της να φτάνει τα 30 λεπτά και η συχνότητα να είναι μέχρι και τρεις φορές την εβδομάδα.
  • Βρογχική παροχέτευση με τη βαρύτητα και χειρισμούς   Χρησιμοποιώντας τη βαρύτητα παρέχονται μικρά αποτελέσματα στη βρογχική κάθαρση, ενώ σαφώς καλύτερα αποτελέσματα υπάρχουν όταν εφαρμόζονται πλήξεις και δονήσεις στην πλάτη και το θώρακα του ασθενή το οποίο τοποθετείται σε διάφορες θέσεις.
  • Τεχνική της βεβιασμένης εκπνοής  Ο βήχας απομακρύνει ξένα σώματα ή βλέννα από τις ανώτερες αναπνευστικές οδούς. Έτσι σε περιπτώσεις που ο ασθενής δεν μπορεί να βήξει, υιοθετούνται ειδικά τεχνάσματα όπως το λαχάνιασμα και το χνώτο, τα οποία σε συνδυασμό με πλήξεις και δονήσεις βοηθούν στο βρογχικό καθαρισμό.
  • Αυτογενής παροχέτευση   Είναι ο συνδυασμός της κοιλιακής αναπνοής μαζί με ασκήσεις θωρακικής έκπτυξης που βελτιώνει την βρογχική κάθαρση και τον πνευμονικό αερισμό.

ΟΦΕΛΗ

Ο Φυσικοθεραπευτής που ασχολείται με αναπνευστική φυσικοθεραπεία πρέπει να ενημερώνεται λεπτομερώς από τον θεράποντα γιατρό για τη πάθηση και τις προφυλάξεις που έχουν σχέση με το πρόβλημα του ασθενούς. Κατόπιν βλέποντας τον ασθενή κάνει τη δική του αξιολόγηση, σχετικά με τη στάση του σώματός του, το σχήμα του θώρακα, τον τρόπο που αναπνέει, τη δύσπνοια, το βήχα, τις εκκρίσεις και τη γενικότερη κατάστασή του (χρώμα του προσώπου, των χειλιών, ψυχική διάθεση κλπ). Έτσι εφαρμόζει ένα πρόγραμμα αναπνευστικής φυσικοθεραπείας κατάλληλο για τον συγκεκριμένο ασθενή. Στα οξεία πνευμονικά νοσήματα σε συνδυασμό με τα φάρμακα, διευκολύνει και επιταχύνει την αποκατάσταση του ασθενούς ενώ στα χρόνια νοσήματα επιβραδύνει τη εξέλιξη της νόσου.

Σοβαρά καθημερινά προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος είναι το ΧΑΠ, το άσθμα, το χρόνιο βρογχικό άσθμα, το αλλεργικό άσθμα, το πνευμονικό εμφύσημα, το πνευμονικό απόστημα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η ατελεκτασία, η πνευμονική εμβολή και η πνευμονία. Άρα με την αναπνευστική φυσικοθεραπεία μπορούμε να βελτιώσουμε σημαντικά αρκετά από τα προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος είτε είναι αποτέλεσμα κάποιας νόσου ή πάθησης είτε λόγω ανατομικών αλλαγών, τραυματισμών, μέσω των τεχνικών του φυσικοθεραπευτή και των βοηθημάτων βελτίωσης της αναπνευστικής ικανότητας.

Τα κέντρα PhysioGalinos Rehabilitation Clinics διαθέτουν εξειδικευμένους φυσικοθεραπευτές πάνω στα χρόνια αναπνευστικά προβλήματα καθώς και τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό για άμεσα αποτελέσματα. Παρέχουμε και κατ’ οίκον υποστήριξη όπου κρίνεται αναγκαίο με φορητό ειδικό εξοπλισμό.

Πηγή φωτογραφίας: physioathens.gr