Διευθύνσεις
1. Ασκληπιού 70, Μυτιλήνη, 81100
2. Καλλονή 81107
Ώρες Λειτουργίας
Δευ-Παρ: 09:00-21:00
ρήξη αχιλλείου τένοντα 2

Ρήξη Αχίλλειου Τένοντα

Τι ακριβώς είναι η μερική ρήξη του Αχίλλειου τένοντα;

Η ομάδα μυών στο πίσω μέρος του κατώτερου τμήματος του ποδιού μας ονομάζεται γάμπα. Η γάμπα αποτελείται από δύο κύριους μυς, ένας από τους οποίους εκφύεται πάνω από την άρθρωση του γόνατος (γαστροκνήμιος) και ο άλλος κάτω από το γόνατο (υποκνημίδιος). Και οι δύο αυτοί μυς καταφύονται στο οστό της φτέρνας μέσα από τον αχίλλειο τένοντα.

Όταν οι μυες της γάμπας συσπώνται, ασκείται δύναμη και στον Αχίλλειο τένοντα. Όταν η σύσπαση είναι έντονη εξαιτίας πολλαπλής επανάληψης ή έντονης προσπάθειας, μπορεί να προκληθεί ρήξη του Αχίλλειου τένοντα.

ρήξη αχίλλειου τένοντα 1

Οι ρήξεις στον αχίλλειο ποικίλουν από μικρή, μερική ρήξη, στην οποία υπάρχει ελάχιστος πόνος και ελάχιστη δυσκολία στην κίνηση, μέχρι ολική ρήξη, η οποία μπορεί να απαιτεί χειρουργική αποκατάσταση.

Αίτια

Οι θλάσεις στον αχίλλειο συνήθως συμβαίνουν όταν ο ασθενής επιχειρήσει να επιταχύνει από στάση ή όταν ορμάει απότομα μπροστά όπως κατά την διάρκεια ενός παιχνιδιού τέννις, ποδοσφαίρου, βόλεϊ κ.τλ.

Συμπτώματα

Οι ασθενείς με μερική ρήξη νοιώθουν συνήθως πόνο κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων όπως περπάτημα (ιδιαίτερα σε ανηφόρες), ανεβοκατέβασμα σκάλας, τρέξιμο και άλμα. Είναι επίσης συνηθισμένο να νοιώθουν πόνο κατά την ξεκούραση μετά από τέτοιες δραστηριότητες, ιδιαίτερα όταν ξυπνάνε το πρωί. Μπορεί να παρουσιασθεί πρήξιμο ή ευαισθησία στο άγγιγμα.

Διάγνωση

Η διάγνωση συνήθως γίνεται κατά την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με μαγνητική τομογραφία ή υπερηχογράφημα.

Θεραπευτική αγωγή

Οι περισσότεροι ασθενείς με ρήξη αχίλλειου τένοντα θεραπεύονται με ένα πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Το ποσοστό επιτυχίας αυτού του προγράμματος εξαρτάται από την συμμόρφωση του ασθενή με το πρόγραμμα. Ένα από τα κύρια κλειδιά του προγράμματος είναι να διακόψει ο ασθενής οποιαδήποτε δραστηριότητα αυξάνει τον πόνο, μέχρι να υποχωρήσουν τελείως τα συμπτώματα. Αυτό επιτρέπει στο σώμα να αρχίσει την διαδικασία ίασης, αφού δεν θα υπάρχει περαιτέρω βλάβη στους ιστούς. Από την στιγμή που επιτευχθεί αυτό, ενδείκνυται μια σταδιακή επιστροφή σε αυτές τις δραστηριότητες, αρκεί βέβαια να μην υπάρχει αύξηση των συμπτωμάτων.

Στην αρχική φάση η φλεγμονή μπορεί να υποχωρήσει με αντιφλεγμονώδη και τακτικά επιθέματα πάγου. Για να διασφαλισθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα είναι πολύ σημαντικό ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της ευλυγισίας και ενδυνάμωσης, κάτω από την επίβλεψη ενός φυσιοθεραπευτή.

Παράγοντες που Συμβάλλουν στη Ρήξη Αχίλλειου Τένοντα

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που μπορεί να προδιαθέσουν για ρήξη του αχίλλειου τένοντα. Αυτοί χρειάζεται να εκτιμηθούν και να διορθωθούν με την καθοδήγηση του φυσιοθεραπευτή. Μερικοί από τους παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτή την κατάσταση είναι: έλλειψη ευλυγισίας, λάθος τρόπος άσκησης, ανεπαρκής μηχανική υποστήριξη, η στάση του ποδιού, ανεπαρκής προθέρμανση και μυική αδυναμία.

Φυσικοθεραπεία για Μερική Ρήξη Αχίλλειου Τένοντα

Η φυσικοθεραπεία για την ρήξη αχίλλειου τένοντα είναι πολύτιμη για την επίσπευση της ανάρρωσης, εξασφαλίζει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα και μειώνει την πιθανότητα ξανατραυματισμού. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει:

λουτροθεραπεία μυτιλήνη

Ιαματική Λουτροθεραπεία – Ιατρικές Παρατηρήσεις και Εφαρμογές. Οφέλη από Θερμαλισμό και Υδροθεραπεία.

Λέγοντας ιαματική λουτροθεραπεία εννοούμε την εφαρμογή των ιαματικών νερών στη θεραπευτική του ανθρώπου. Το είδος αυτό της θεραπείας αποτελεί μέρος της φυσικοθεραπείας, δηλαδή η χρησιμοποίηση των φυσικών μέσων στη θεραπευτική.

Η υδροθεραπεία περιλαμβάνει τις εξής μορφές: λουτροθεραπεία, ποσιθεραπεία, εισπνευσοθεραπεία, ιλυοθεραπεία ή πηλοθεραπεία (λασπόλουτρα), καθώς και θαλασσοθεραπεία.

Η λουτροθεραπεία βασίζεται στις παρακάτω κύριες ιδιότητες του ιαματικού νερού: στο θερμικό ερέθισμα, στο μηχανικό ερέθισμα, και τέλος, στην επίδραση των φυσικοχημικών συστατικών του ιαματικού νερού.

Ιατρικές Παρατηρήσεις

Υπάρχουν γενικοί κανόνες που ακολουθεί η ιαματική λουτροθεραπεία, με βάση γενικές ιατρικές παρατηρήσεις.

Πιο αναλυτικά:

  • Πριν την έναρξη της θεραπείας θα μελετηθεί η συνύπαρξη άλλων παθήσεων που αποκλείουν ή περιορίζουν την ιαματική λουτροθεραπεία όσον αφορά τη διάρκεια, τη θερμοκρασία, τους τρόπους εφαρμογής κτλ.
  • Θα μελετηθεί η ρευματική νόσος και ανάλογα θα καθοριστούν η διάρκεια, η θερμοκρασία, το είδος της θεραπείας, (δηλαδή λουτρό, καταιονισμοί, υδρομαλάξεις, ατμόλουτρα, λασπόλουτρα, υδροκινησιοθεραπεία,) καθώς και η περιοχή εφαρμογής τους, (όπως για παράδειγμα αυχένας, μέση, ώμος, χέρια, ισχίο, γόνατο κτλ.).
  • Εξετάζεται αν ο ασθενής ακολουθεί κάποια θεραπεία που συνήθως δεν πρέπει να διακόπτεται.
  • Τέλος, πραγματοποιείται επανεξέταση στη μέση της θεραπείας που διαρκεί τρεις εβδομάδες και στο τέλος. Ο άρρωστος εφοδιάζεται με επιστολή του γιατρού των λουτρών με τις παρατηρήσεις του για τον θεράποντα γιατρό.
  • Οι διάφορες θεραπείες γίνονται συνήθως το πρωί και διαρκούν λίγα λεπτά μέχρι και μία ώρα ανάλογα με το είδος.

Εφαρμογές

Οι τρόποι χρησιμοποίησης του ιαματικού νερού βασίζονται στους παράγοντες δράσης του ιαματικού νερού. Δηλαδή:

Με τις εισπνοές γίνεται διείσδυση του ραδονίου στον οργανισμό.

Στην ποσιθεραπεία με υπότονα (ολιγομεταλλικά ) και ισότονα νερά εμφανίζεται δράση διουρητική, χολαγωγική και γενικά στο μεταβολισμό. Η ποσιθεραπεία ενδιαφέρει πολλές παθήσεις και από τις ρευματικές, όπως την ουρική αρθρίτιδα και ενδεχομένως την εκφυλιστική αρθροπάθεια. Χρησιμοποιούνται τα νερά Λουτρακίου Καϊάφα, Πλατυστόμου, Νιγρίτας, Σάριζας, Σουρωτής, Ξυνού Νερού κ.α.

Με εξωτερικές τεχνικές, οι οποίες βρίσκουν μεγάλη εφαρμογή στις ρευματικές παθήσεις.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Το λουτρό είναι καθολικό, ημίλουτρο, τοπικό, σε θερμοκρασίες 34 – 36 °C. Εκτελείται σε ατομικό λουτήρα, συνήθη ή ευρύχωρο, αλλά και σε πισίνα. Μπορεί να συνδυάζεται με καταιονήσεις ή υδρομαλάξεις, που επιφέρουν τόνωση των μυών.
  • Το ατμόλουτρο που μπορεί να είναι τοπικό ή καθολικό.
  • Το λασπόλουτρο που είναι επίσης καθολικό ή συνηθέστερα τοπικό (κατάπλασμα) στην περιοχή που πάσχει (αρθρώσεις). Η δράση της λάσπης αποδίδεται κυρίως στις υψηλές θερμοκρασίες 40 – 46οC και πλέον. Είναι γνωστοί οι επαγωγείς της θερμότητας, ότι τα στερεά σώματα κρατούν επί μακρό χρόνο τη θερμότητα και ότι τότε το ανθρώπινο σώμα την ανέχεται ευκολότερα.
  • Για αυτό η λάσπη χρησιμοποιείται για δράση σε όργανα κατά βάθος (ισχίο κτλ.). Αλλά η ιαματική λάσπη δεν αποτελεί ένα απλό μείγμα στερεού υποστρώματος και ιαματικού νερού. Το χώμα επιλέγεται από εδάφη ηφαιστιογενή, από προσχώσεις και έλη. Καλλιεργείται με το ιαματικό νερό για πολλούς μήνες ή χρόνια και υφίσταται ζυμωτικές επεξεργασίες. Έτσι αποκτά φυσικοχημικές ιδιότητες με παρουσία ζώντων οργανισμών που διευκολύνουν την απορρόφηση του θείου και του ραδονίου, των φλεγμονωδών στοιχείων και την ελάττωση του πόνου.
  • Αξιόλογος τρόπος εφαρμογής του ιαματικού νερού είναι η χρησιμοποίηση του σε πισίνες, που είναι η σήμερα από όλους αποδεκτή υδροκινησιοθεραπεία. Με τη μέθοδο αυτή γίνεται εκμετάλλευση και των τριών παραγόντων του ιαματικού νερού – χημικού, θερμικού και μηχανικού. Η υδροκινησιοθεραπεία εκτιμάται ιδιαίτερα για την πρόληψη μονίμων βλαβών (όπως είναι οι παθολογοανατομικές αλλοιώσεις, οι ατροφίες, οι παραμορφώσεις, οι αγκυλώσεις) αλλά και για την αποκατάσταση κατά το δυνατόν, αυτών.

Οφέλη

Το ευεργετικό αποτέλεσμα έρχεται συνήθως σε λίγες εβδομάδες από τη λήξη της ιαματικής λουτροθεραπείας αλλά συχνά στη διάρκεια της. Από μερικούς συνίσταται η τμηματική ιαματική λουτροθεραπεία στην αρχή και στο τέλος της λουτρικής περιόδου.

Λουτρική Αντίδραση

Μπορεί να χρειαστεί καμιά φορά συμπληρωματική φυσικοθεραπεία όπως για παράδειγμα μηχανοθεραπεία ή εργαστηριακή διερεύνηση του αρρώστου. Υπόψη πρέπει να έχει ο ασχολούμενος με το αντικείμενο, την ενδεχόμενη λουτρική αντίδραση. Αυτή μπορεί να παρουσιαστεί τις πρώτες 5 ως 10 μέρες της ιαματικής λουτροθεραπείας και συνίσταται σε μια ολιγοήμερη και παροδική κλινική επιδείνωση της γενικής κατάστασης του αρρώστου, ενδεχομένως με πυρετό, ανορεξία, πονοκεφάλους και αϋπνία. Η λουτρική αντίδραση μπορεί να είναι και τοπική με επιδείνωση των τοπικών συμπτωμάτων και δεν έχει σχέση με την τελική έκβαση της θεραπείας. Ειδικά στις περιπτώσεις ουρικής αρθρίτιδας μπορεί να προκληθεί μία νέα κρίση παρά την λήψη κολχικίνης. Για τα φαινόμενα αυτά πρέπει να ενημερώνεται ο ασθενής που πρόκειται να υποβληθεί σε ιαματική λουτροθεραπεία.

ΠΗΓΕΣ
Αγγελίδης Ζ., (2007). Ιαματικοί φυσικοί πόροι και θερμαλισμός, Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ελευθερίου Κορδελιού, Θεσσαλονίκη.

Boleti P., (2006). Thermal Tourism: The Greek perspective with the emphasis in education and training. International Conference of Trends, Impacts and Policies on Tourism, Edipsos.

Gerbod P., (2004). Loisirs et santé: les thermalismes en Europe des origines à nos jours, Paris: Honoré Champion.

Ο’ Hare J.P., Corrall R.G.M, Dieppe P.A., Evans J.M., Heywood A., Lunn G., Summerhayes C., & Walters G., (1985). Observations on the effects of immersion in Bath spa water, British Med., J. 291: 1747 – 1751.

Θλάση Μυών

Θλάση είναι η κάκωση – τραυματισμός των μυών. Οι πιο συχνές θλάσεις είναι οι θλάσεις των μυών των κάτω άκρων, όπως η θλάση των μηριαίων μυών, και η θλάση της γαστροκνημίας (γάμπα). Δεν υπάρχει διαφοροποίηση στα φύλα και στις ηλικίες.

Οι θλάσεις χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

Θλάσεις πρώτου βαθμού: μικρή ρήξη των μυϊκών στοιχείων.

Θλάσεις δευτέρου βαθμού: μερική ρήξη των μυϊκών στοιχείων, αλλά διατήρηση της συνέχειας του μυός.

Θλάσεις τρίτου βαθμού: πλήρης διατομή του μυός, δηλαδή κόβεται ο μυς.

θλάση κατηγορίες

Αίτια

Οι μύες μπορεί να τραυματιστούν με δύο τρόπους, απ’ ευθείας κτύπημα, ή με υπερβολική διατατική φόρτιση τους. Το αποτέλεσμα είναι ρήξη μυϊκών ινών (που μπορεί να φθάσει και σε πλήρη διατομή του μυός) και η δημιουργία αιματώματος.

Το πιο σύνηθες αίτιο μιας θλάσης είναι ο τοπικός τραυματισμός στη περιοχή των μυών, ή στη μυοτενόντιο περιοχή κοντά στις αρθρώσεις. Άτομα τα οποία ασχολούνται με αθλητικές δραστηριότητες παρουσιάζουν μεγαλύτερη συχνότητα στις θλάσεις. Επίσης, άτομα τα οποία έχουν υποστεί θλάσεις στο παρελθόν έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν ξανά θλάσεις στην ίδια περιοχή.

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες επιβαρυντικοί για την δημιουργία μυϊκής θλάσης:

  • Κακώς προετοιμασμένος μυς λόγω κακής εκγύμνασης ή πλημμελούς προθέρμανσης κατά την άσκηση.
  • Αδύναμος μυς λόγω προηγουμένου τραυματισμού και πλημμελούς αποκατάστασης.
  • Ο μυς να έχει αναπτύξει ουλώδη ανελαστικό ιστό στο σημείο προηγούμενης θλάσεως.
  • Ο μυς να έχει υπερφορτωθεί και έχει φθάσει σε μεγάλο σημείο κόπωσης.
  • Σφικτοί μύες ή μύες εκτεθειμένοι σε ψύχος τραυματίζονται ευκολότερα.

Η προφύλαξη κατά την διάρκεια των αθλητικών δραστηριοτήτων και η ενίσχυση των περιοχών που έχουν ιστορικό θλάσεων με ελαστικούς επιδέσμους, μειώνει τις πιθανότητες τραυματισμού των μυών.

Συμπτώματα

Προφανώς, τα συμπτώματα εξαρτώνται από το βαθμό σοβαρότητας του τραυματισμού. Στην περίπτωση της μυϊκής θλάσης, η ρήξη των μυϊκών ινών συνοδεύεται από τη διαρροή αίματος, που συσσωρεύεται στους ιστούς προκαλώντας αιμάτωμα, οι διαστάσεις του οποίου είναι ανάλογες της σοβαρότητας της κάκωσης. Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος κατά την ανάπαυση, που επιδεινώνεται με την προσπάθεια κίνησης του ενδιαφερόμενου μυ και συνοδεύεται από λειτουργική ανικανότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η χρήση του προσβεβλημένου μυ.

Οι θλάσεις συμβαίνουν περισσότερο στην περιοχή που συνδέεται ο μυς με τον τένοντα και λιγότερο στην κύρια μάζα του μυός. Κύρια συμπτώματα στις καταστάσεις αυτές είναι ο άμεσος πόνος, η τοπική ευαισθησία στην περιοχή, η ανάπτυξη οιδήματος (πρηξίματος), καθώς και ο περιορισμός της κίνησης στις κοντινές αρθρώσεις. Συχνά μπορεί άμεσα να παρατηρηθεί εκχύμωση (μελάνιασμα) στην περιοχή της θλάσης. Αυτό λέγεται και αιμάτωμα.

Διάγνωση

Η κλινική εξέταση αποτελεί το βασικό διαγνωστικό μέσο στις μυϊκές θλάσεις. Η χρήση του υπερηχογραφήματος και της μαγνητικής τομογραφίας συμπληρώνουν τα τελευταία χρόνια την κλινική εξέταση και βοηθούν κυρίως στον καθορισμό του μεγέθους του τραυματισμού.

Επιπλοκές

Επιπλοκές μετά από μυϊκή θλάση συνήθως συμβαίνουν σε περιπτώσεις ανεπαρκούς ή ελλιπούς θεραπείας. Αφορούν δε τον αυξανόμενο σχηματισμό ουλώδους ιστού στην περιοχή της θλάσης, τη δημιουργία εγκυστωμένου αιματώματος και τη δημιουργία οστικού ιστού (οστεοποιός μυοσίτις) που πολλές φορές οδηγεί στην περιορισμένη λειτουργικότητα του μυός και της άρθρωσης στην οποία επενεργεί. Η χειρουργική θεραπεία είναι συνήθως η μέθοδος επιλογής στις περιπτώσεις αυτές.

Αντιμετώπιση

Η συντηρητική αγωγή είναι καταρχήν η πρώτη προσέγγιση στην αντιμετώπιση των θλάσεων.

Αυτή αποτελείται από:

  • Περίδεση του μυός (άνω ή κάτω άκρο) με ελαστικό επίδεσμο
  • Χρήση ναρθήκων ανάπαυσης
  • Χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων
  • Τοποθέτηση πάγου τις δυο πρώτες ημέρες
  • Φυσικοθεραπεία για αποκατάσταση, εφόσον είναι απαραίτητο
  • Οι θλάσεις δευτέρου και τρίτου βαθμού κατά την εκτίμηση του γιατρού και ανάλογα με άλλες πιθανές βλάβες, χειρουργούνται (συρραφή μυός)

Αμέσως μετά τη θλάση του πρώτου και δευτέρου βαθμού επιβάλλεται ακινητοποίηση του σκέλους σε αντίρροπη θέση, περίδεση και εφαρμογή ψυχρού επιθέματος ή πάγου για περίπου 20 με 25 λεπτά. Η εφαρμογή ψυχρών επιθεμάτων γίνεται αρκετά συχνά κατά το πρώτο 48ωρο για την μείωση του πόνου, του αιματώματος και την κατά το δυνατό μείωση της έκτασης του οιδήματος.

Ο φυσικοθεραπευτής με τα μέσα τα οποία διαθέτει, τα πρώτα 24ωρα προσπαθεί να μειώσει το οίδημα και τον πόνο χρησιμοποιώντας TECAR,ρεύματα TENS, διασταυρούμενα ρεύματα και κρυοθεραπεία. Μετά τα πρώτα 24ωρα, ο στόχος του φυσικοθεραπευτή είναι να αυξήσει την κυκλοφορία του αίματος στο σημείο βλάβης (μέσω TECAR, υπέρηχου, θερμών επιθεμάτων, διαθερμιών και laser) για να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό παροχής θρεπτικών στοιχείων για την επούλωση της βλάβης.

Έπειτα επιβάλλεται πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων στον τραυματισμένο μυ. Στην συνέχεια της αποκατάστασης ξεκινούν σταδιακά οι ισοτονικές ασκήσεις για επιπλέον ενδυνάμωση.

Ακολουθούν εξειδικευμένες ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας και νευρομυϊκής συναρμογής, δηλαδή ασκήσεις επανεκπαίδευσης τους μυός για ασφαλή επιστροφή στην καθημερινή δραστηριότητα.

ΠΗΓΕΣ
Evans W.J., & Cannon J.G., (1991). The metabolic effects of exercise in muscle damage, Exercise Sport Sc. Rev, (19): 99 – 125.

παγωμένος ώμος

Παγωμένος Ώμος – Frozen Shoulder

Τι είναι ο παγωμένος ώμος;

Ο παγωμένος ώμος είναι μια κατάσταση την οποία την χαρακτηρίζει η φλεγμονή και η δυσκαμψία του συνδετικού ιστού που καλύπτει την άρθρωση του ώμου.

Μερικές φορές ο αρθρικός θύλακας της άρθρωσης του ώμου  φλεγμένει και “σφίγγει” την άρθρωση. Όταν αυτό συμβεί τότε έχουμε το σύνδρομο του παγωμένου ώμου.

παγωμένος ώμος

Γενικά το σύνδρομο του παγωμένου ώμου μπορεί να χωριστεί σε τρία στάδια:

  • Επώδυνο στάδιο: Στο πρώτο στάδιο υπάρχει πόνος σε όλες τις κινήσεις του ώμου. Επίσης σε αυτό το στάδιο αρχίζει η δυσκαμψία του ώμου.
  • Στάδιο δυσκαμψίας: Το δεύτερο στάδιο του παγωμένου ώμου χαρακτηρίζεται από μεγάλη έλλειψη κίνησης, εξαιτίας του ουλώδους ιστού που αναπτύσσεται  στον αρθρικό θύλακα. Οι ασθενείς βιώνουν μεγάλη δυσκολία στο να φτάσουν το χέρι πίσω στην πλάτη τους. Ο πόνος σε αυτό το στάδιο αρχίζει και υποχωρεί.
  • Στάδιο υποχώρησης των συμπτωμάτων: Σε αυτό το στάδιο τα συμπτώματα αρχίζουν να υποχωρούν καθώς ο ώμος γίνεται πιο χαλαρός και κινείται άνετα.

Αιτία

Αν και το ακριβές αίτιο δεν είναι γνωστό, θεωρείται ότι ευθύνεται κάποιος τραυματισμός της άρθρωσης του ώμου ή των  γειτονικών  ιστών. Ο παγωμένος ώμος εμφανίζεται περισσότερο σε περιπτώσεις στις οποίες δεν έχει εφαρμοστεί η κατάλληλη θεραπεία. Επίσης εμφανίζεται περισσότερο σε περιπτώσεις όπου ο ώμος έχει ακινητοποιηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα (π.χ. μετά από χειρουργική επέμβαση), εάν ο ασθενής πάσχει από διαβήτη ή άλλο αυτοάνοσο νόσημα.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα που σχετίζονται με τον παγωμένο ώμο αναπτύσσονται σταδιακά. Αρχικά οι ασθενείς βιώνουν μια ενόχληση στον ώμο η οποία εξελίσσεται σε “κοφτερό” πόνο με συγκεκριμένες κινήσεις ή δραστηριότητες. Ο πόνος υπάρχει βαθιά στον ώμο, αν και μερικές φορές ενοχλήσεις υπάρχουν και στον βραχίονα και τον αυχένα. Στις παραπάνω περιοχές υπάρχει δυσκαμψία. Ο πόνος που σχετίζεται με το σύνδρομο του παγωμένου ώμου αυξάνεται με όλες τις κινήσεις του ώμου.

Δραστηριότητες όπως ανύψωση του χεριού, κουβάλημα,  άρση αντικειμένων, σπρώξιμο ή τράβηγμα, πίεση του ώμου κατά την διάρκεια του ύπνου, λύσιμο ενός στηθόδεσμου  αυξάνουν τα συμπτώματα. Συχνό φαινόμενο είναι ο νυχτερινός πόνος και ο πόνος τις πρώτες μέρες της ημέρας. Όταν περάσουμε στο δεύτερο στάδιο του παγωμένου ώμου τότε ο πόνος αρχίζει να μειώνεται. Εκτός από πόνο  οι ασθενείς με παγωμένο ώμο έχουν και μεγάλο βαθμό δυσκαμψίας στην άρθρωση του ώμου. Η δυσκαμψία αφορά όλες τις κινήσεις του ώμου αλλά περισσότερο την ανύψωση και τις στροφές.

Διάγνωση

Η υποκειμενική (λήψη ιστορικού) και αντικειμενική (κλινική εξέταση) αξιολόγηση είναι αρκετές για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση του συνδρόμου του παγωμένου ώμου. Μερικές φορές εξετάσεις όπως η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν.

Θεραπεία

Από τη στιγμή όπου θα εγκατασταθεί το σύνδρομο του παγωμένου ώμου, λίγα μπορούν να γίνουν για να επιταχύνουν την ανάρρωση του. Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει κάθε τραυματισμός του ώμου να αποκαθίσταται πλήρως, σύμφωνα με τα πρωτόκολλα θεραπείας που εκπονεί ο φυσικοθεραπευτής στην κάθε περίπτωση.

Στόχος της θεραπείας από την στιγμή που θα εγκατασταθεί το σύνδρομο του παγωμένου ώμου είναι να διατηρηθεί η κινητικότητα και η δύναμη του ώμου, καθώς επίσης και να μειωθεί ο πόνος. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων και αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθά τον οργανισμό μας να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς και να μειώσει την φλεγμονή.

Πρόγνωση

Στις περιπτώσεις ο παγωμένος ώμος υποχωρεί μετά από μήνες. Σπάνια τα συμπτώματα υποχωρούν μετά τους δεκαοκτώ μήνες ή περισσότερο. Συνήθως το επώδυνο στάδιο διαρκεί από δυο μέχρι έξι μήνες. Το στάδιο της δυσκαμψίας διαρκεί τέσσερις με δώδεκα μήνες και το τελευταίο στάδιο της ανάρρωσης τέσσερις με δεκαοχτώ μήνες.

Παράγοντες πρόγνωσης του συνδρόμου παγωμένου ώμου

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη του παγωμένου ώμου. Πρέπει να αξιολογηθούν όλοι και να διορθωθούν κατά την διάρκεια της αποκατάστασης από τον φυσικοθεραπευτή. Μερικοί από αυτούς είναι:

  • Ιστορικό χειρουργικής επέμβασης ώμου
  • Ακατάλληλη/ ανεπαρκής θεραπεία μετά από τραυματισμό ή χειρουργική επέμβαση στον ώμο
  • Διαβήτης
  • Αυτοάνοσα νοσήματα
  • Ηλικία άνω των 40

Φυσικοθεραπεία για το σύνδρομο του παγωμένου ώμου

έξω επικονδυλίτιδα

Έξω Επικονδυλίτιδα Αγκώνα – Tennis Elbow

Τι είναι έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα;

H έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα είναι ένα σύνδρομο υπέρχρησης το οποίο προκαλεί πόνο στην εξωτερική μεριά του αγκώνα. Αν και μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία μεγαλύτερη, συχνότητα συναντάται σε ηλικίες μεταξύ των 40 και 50 ετών.

Οι μύες που βρίσκονται στην εξωτερική πλευρά του αγκώνα ονομάζονται εκτείνοντες μύες του καρπού και των δακτύλων. Οι μύες αυτοί κινούν τον καρπό και τα δάχτυλα (κινήσεις έκτασης, αντίθετη κίνηση από αυτή που κάνουμε όταν σφίγγουμε το χέρι μιας γροθιά). Οι εκτείνοντες μύες των δακτύλων και του καρπού ξεκινούν (προσφύονται) στον έξω επικόνδυλο, μία οστική προεξοχή στην εσωτερική επιφάνεια τον αγκώνα με κοινό τένοντα.

έξω επικονδυλίτιδα 1

Κατά την σύσπαση των εκτεινόντων μυών ο κοινός τένοντάς τους και ο έξω επικόνδυλος φορτίζονται. Όταν αυτή η φόρτιση περνά τις αντοχές του τένοντα τότε ο τένοντας τραυματίζεται.

Αυτό συμβαίνει συνήθως από σταδιακό τραυματισμό του τένοντα (σύνδρομο υπέρχρησης) ή λόγο άμεσου τραυματισμού (π.χ. πτώσης).

Αίτια της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Αν και το όνομα «Tennis Elbow» υποδουλώνει ότι η συχνότητα του τραυματισμού είναι μεγάλη σε αθλητές του τένις, δεν χρειάζεται να παίξει κάποιος τένις για να εκδηλωθεί η έξω επικονδυλίτιδα αγκώνα. Είναι γεγονός ότι πιο συχνά την συναντάμε σε “μη τενίστες” παρά σε τενίστες. Σχετίζεται άμεσα με τις επαναλαμβανόμενες συσπάσεις των εκτεινόντων μυών του καρπού και των δακτύλων.

Αυτό το παρατηρούμε σε αθλητές του τένις, του μπάμπιγκτον και γενικά σε αθλήματα με ρακέτες.

Επίσης σε επαγγέλματα όπως του ξυλουργού, του ελαιοχρωματιστή, το κόψιμο ξύλων, το χτίσιμο, σε ηλεκτρολόγους (επαναλαμβανόμενη χρήση κατσαβιδιών), στο ράψιμο, στο πλέξιμο και την πληκτρολόγηση.

Συχνό φαινόμενο αποτελεί η έναρξη της πάθησης να συνδυάζεται με τη συμμετοχή του ασθενή σε δραστηριότητα για την οποία δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένος (π.χ. αγώνας τένις μετά από μεγάλη αποχή από το άθλημα). Πιο σπάνια εμφανίζεται ξαφνικά. Αυτό συμβαίνει όταν οι εκτείνοντες μύες καλούνται να ανταπεξέλθουν σε φορτίο πολύ μεγαλύτερο των αντοχών τους.

Τέλος σοβαρό αίτιο αποτελεί η λάθος τεχνική στο τένις.

Συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Τα συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα συνήθως αναπτύσσονται σταδιακά με τον καιρό. Αρχικά υπάρχει μία ενόχληση στην έξω επιφάνεια του αγκώνα η οποία αυξάνεται με την δραστηριότητα. Ο πόνος υπάρχει 1 με 2 εκατοστά πιο κάτω από τον έξω επικόνδυλο, σημείο το οποίο είναι ευαίσθητο και στην ψηλάφηση. Ο πόνος πολλές φορές αντανακλά μέχρι τον καρπό. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις υπάρχει πόνος την νύχτα και οξύς πόνος με τη δραστηριότητα.

Επίσης παρατηρείται αδυναμία των μυών με αποτέλεσμα αδύναμη λαβή. Οι ασθενείς με έξω επικονδυλίτιδα του αγκώνα βιώνουν πόνο με κίνηση της καθημερινότητας όπως το να σηκώνουν το ποτήρι , το να γυρίσουν το πόμολο της πόρτας, το άνοιγμα ενός βάζου ή το στρίψιμο του τιμονιού κατά την οδήγηση.

Δυσκαμψία στην περιοχή του αγκώνα είναι συνηθισμένο φαινόμενο ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες.

Διάγνωση

Η υποκειμενική (λήψη ιστορικού) και η αντικειμενική (κλινική εξέταση) αξιολόγηση είναι επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα. Περαιτέρω έλεγχος (π.χ. διαγνωστικός υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία) βοηθάει στην επιβεβαίωση της διάγνωσης και μας δίνει επιπλέον πληροφορίες για την σοβαρότητα της πάθησης.

Θεραπεία

Στις περισσότερες περιπτώσεις έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα οι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως με την κατάλληλη φυσικοθεραπεία. Αυτό απαιτεί την λεπτομερή αξιολόγηση και θεραπεία όλων των παραγόντων ανάπτυξης της πάθησης.

Ο βαθμός επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθάει τον οργανισμό να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς. Αγνοώντας τα συμπτώματα και τον πόνο και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα, η κατάσταση περνά στο χρόνιο στάδιο.

Άμεση και κατάλληλη θεραπεία είναι πολύτιμη για τη γρήγορη αποκατάσταση της πάθησης. Η θεραπεία τις πρώτες 72 ώρες (οξύ στάδιο) στόχο έχει τη μείωση του πόνου και της φλεγμονής. Οπότε ο ασθενής ξεκουράζεται από δραστηριότητες οι οποίες επιτείνουν τα συμπτώματα και χρησιμοποιεί παγοθεραπεία 3 με 4 φορές την ημέρα. Πρόγραμμα βελτίωσης της δύναμης και της ελαστικότητας των εκτεινόντων μυών του καρπού και των δακτύλων πρέπει να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατό στο ανώδυνο εύρος.

Πρόγνωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Με την κατάλληλη θεραπεία στις περισσότερες περιπτώσεις η αποκατάσταση διαρκεί λίγες εβδομάδες. Σε περίπτωση χρόνιου πόνου η αποκατάσταση διαρκεί και έξι μήνες.

Παράγοντες ανάπτυξης της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες ανάπτυξης της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα . Όλοι πρέπει να αξιολογούνται και διορθώνονται από τον φυσικοθεραπευτή σε συνεργασία με τον ασθενή. Μερικοί από αυτούς είναι :

  • Υπερβολική ή ακατάλληλη εργασία
  • Λάθος τεχνική αθλήματος ή λάθος εξοπλισμός
  • Μυϊκή αδυναμία
  • Μυϊκή δυσκαμψία
  • Αρθρική δυσκαμψία
  • Ανεπαρκείς προθέρμανση
  • Ανεπαρκείς αποκατάσταση από προηγούμενο τραυματισμό στην περιοχή του αγώνα
  • Ιστορικό τραυματισμού αυχένα

Σε αθλητές τένις το μέγεθος της ρακέτας, το μέγεθος της λαβής, η επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου και το βάρος της μπάλας παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα.

Φυσικοθεραπεία της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα

Φυσικοθεραπεία είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για την ταχύτερη και πληρέστερη ανάρρωση αλλά και την πρόληψη της πάθησης. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει :

πελματιαία απονευρωσίτιδα

Πελματιαία Απονευρωσίτιδα

Τι είναι η πελματιαία απονευρωσίτιδα ;

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι μια κατάσταση κατά την οποία υπάρχει τραυματισμός και φλεγμονή στην πελματιαία απονεύρωση, δηλαδή το κομμάτι του συνδετικού ιστού το οποίο διαμορφώνει την καμάρα του πέλματος.

Αυτό συμβαίνει συνήθως στο σημείο όπου η πελματιαία απονεύρωση ενώνεται με το οστό της φτέρνας. Η πελματιαία απονεύρωση αποτελεί το πιο συχνό αίτιο πόνου στην περιοχή της φτέρνας.

Κατά τη διάρκεια της βάδισης ή του τρεξίματος τάση δημιουργείται στην πελματιαία απονεύρωση. Όταν αυτή η τάση είναι υπερβολική ή επαναλαμβανόμενη, η πελματιαία απονεύρωση τραυματίζεται. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται επίσης από φλεγμονή και εκφύλιση της περιοχής.

Αυτό μπορεί να ασκηθεί από ένα πολύ μεγάλο φορτίο κατά μήκος της πελματιαίας περιτονίας (μεγαλύτερο από τις αντοχές της) ή από σταδιακό τραυματισμό της, λόγω υπέρχρησης.

Μερικές φορές αναπτύσσεται η λεγόμενη «άκανθα πτέρνας» λόγω της πελματιαίας απονευροσίτιδας.

Αιτία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας

Συνήθως εμφανίζεται σε δρομείς, σε χορευτές και σε αθλητές ενόργανης γυμναστικής. Επίσης σε ανθρώπους οι οποίοι περπατούν υπερβολικά ειδικά σε ανηφορικό έδαφος ή ανώμαλες επιφάνειες. Εμφανίζεται και σε μεγαλύτερους ασθενείς οι οποία στέκονται όρθιοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα συχνά σχετίζεται με τη δυσκαμψία των γαστροκνημίων μυών ή με τη λάθος εμβιομηχανική του άκρου πόδα όπως την πλατυποδία ή την κοιλοποδία.

Συμπτώματα

Οι ασθενείς με πελματιαία απονευρωσίτιδα νιώθουν πόνο κάτω από τη φτέρνα και κατά μήκος του πέλματος. Υπάρχει ένα υπερευαίσθητο σημείο κατά την ψηλάφηση της κάτω επιφάνειας της φτέρνας. Ο πόνος είναι αυξανόμενος κατά τα πρώτα βήματα της μέρας και υποχωρεί όσο η περιοχή θερμαίνεται.

Σε ήπιες περιπτώσεις οι ασθενείς πονούν μετά από περπάτημα, τρέξιμο, άλματα κ.τ.λ. Όσο η πάθηση εξελίσσεται πόνος υπάρχει και κατά τη διάρκεια των παραπάνω δραστηριοτήτων.

Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις ο ασθενής αδυνατεί να φορτίσει το πόδι του.

Διάγνωση

Η λήψη ιστορικού και η κλινική εξέταση είναι η επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στη διάγνωση της πελματιαίας απονευρωσίτιδας. Επιπλέον εξετάσεις (ακτινογραφίες, διαγνωστικός υπέρηχος, μαγνητική τοπογραφία), επιβεβαιώνουν την κάκωση και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό της θλάσης.

Θεραπεία

Η θεραπεία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας απαιτεί την λεπτομερή αξιολόγηση όλων των παραγόντων οι οποίοι την προκαλούν, καθώς και την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους. Οι περισσότεροι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως με την κατάλληλη φυσιοθεραπεία. Ο βαθμός επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή. Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθάει τον οργανισμό να επουλώσει του τραυματισμένους ιστούς.

Αποφεύγονται δραστηριότητες όπως το τρέξιμο, η ορθοστασία και τα άλματα. Αγνοώντας τον πόνο και τα συμπτώματα και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα η κατάσταση περνάει στο χρόνιο στάδιο. Άμεση και κατάλληλη θεραπεία είναι πολύτιμη για τη γρήγορη αποκατάσταση και επούλωση του τραυματισμού. Η θεραπεία τις πρώτες 72 ώρες έχει στόχο τη μείωση του πόνου και του οιδήματος, οπότε ο ασθενής ξεκουράζει το πόδι και εφαρμόζει παγοθεραπεία (3 με 4 φορές την ημέρα).

Παράγοντες πρόκλησης της πελματιαίας απονευρωσίτιδας

Υπάρχουν πολύ παράγοντες οι οποίοι προκαλούν πελματιαία απονευρωσίτιδα. Όλοι πρέπει να αξιολογηθούν από τον φυσικοθεραπευτή και να αντιμετωπιστούν καταλλήλως. Μερικοί από αυτούς είναι:

  • Εμβιομηχανική ανισορροπία (ειδικά πλατυποδία)
  • Δυσκαμψία ποδοκνημικής άρθρωσης
  • Δυσκαμψία των μυών της γάμπας (γαστροκνήμιος, υποκνημίδιος)
  • Ακατάλληλη η υπερβολική προπόνηση
  • Υπέρβαροι ασθενείς
  • Ακατάλληλα παπούτσια
  • Ανεπαρκής προθέρμανση
  • Ανισοσκελία

Φυσικοθεραπεία για την πελματιαία απονευρωσίτιδα

Η Φυσικοθεραπεία σε ασθενείς με πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι απαραίτητη για τη γρήγορη και πλήρη αποκατάσταση της πάθησης.

Η Φυσιοθεραπεία περιλαμβάνει :

  • TECAR
  • Μάλαξη
  • Manual therapy
  • Ηλεκτροθεραπεία
  • Taping
  • Ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας, της δύναμης και της ισορροπίας
  • Τεχνική στεγνής βελόνας
  • Εκπαίδευση
  • Συμβουλές εργονομίας
  • Πρόγραμμα σταδιακής επαναφοράς στις καθημερινές δραστηριότητες
αυχεναλγία

Αυχεναλγία : Τι Προκαλεί Τον Πόνο Στον Αυχένα Και Πώς Αντιμετωπίζεται;

Η αυχεναλγία είναι εξαιρετικά συχνό πρόβλημα, καθώς πόνος στον αυχένα αναφέρεται στο 60% περίπου του πληθυσμού των ενηλίκων με συνοδούς διαταραχές λειτουργικότητας.

Ο αυχένας είναι ίσως η μόνη περιοχή του σώματος πάνω στην οποία επιδρούν τόσοι πολλοί παράγοντες και τόσα άλλα συστήματα για την εμφάνιση κάποιας σημειολογίας. Στηρίζει το κεφάλι και στηρίζεται στον θώρακα. Αποτελεί μια ευαίσθητη ζώνη στην οποία ένα απλό άγγιγμα του χεριού μπορεί να μεταδώσει συναισθήματα φιλίας, αγάπης και προσφοράς.

Ο αυχενικός πόνος είναι μια πολύ συχνή ενόχληση ποικίλης προέλευσης, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί σε μορφή οξείας κρίσης ή και να έχει χρόνια εξέλιξη. Μπορεί να έχει ποικίλες μορφές, να είναι μονόπλευρος ή αμφοτερόπλευρος, να προκαλεί κεφαλαλγία και περιορισμό των κινήσεων της αυχενικής μοίρας. Η πολύπλοκη ανατομία της αυχενικής μοίρας κάνει δύσκολο τον εντοπισμό της δομής που ευθύνεται για τον πόνο. Πολλές φορές η αιτία είναι πολυπαραγοντική.

Διαγνωστική Προσέγγιση

Σε ασθενείς με αυχεναλγία η κλινική προσέγγιση έχει στόχο να προσδιορίσει την προέλευση των συμπτωμάτων, την έκταση της βλάβης και την ανάγκη για συντηρητική αντιμετώπιση ή χειρουργική παρέμβαση. Οι παρακλινικές δοκιμασίες και ειδικότερα οι νευροφυσιολογικές και νευροαπεικονιστικές μέθοδοι διερεύνησης είναι απαραίτητες αν το ιστορικό και η ρευματολογική-νευρολογική εκτίμηση υποδηλώνει ύπαρξη βλάβης, με σκοπό τον ακριβή διαγνωστικό προσδιορισμό του προβλήματος.

Θεραπευτική Αντιμετώπιση

Η φαρμακευτική αγωγή της αυχεναλγίας αφορά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τα στεροειδή, τα μυοχαλαρωτικά, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, βιταμίνες, καθώς και αγγειοδιασταλτικά και βελτιωτικά της κυκλοφορίας.

Στους διαγνωσμένους ασθενείς με αυχεναλγία, μόνο ένα μικρό ποσοστό έχει ανάγκη χειρουργικής αντιμετώπισης και στο ποσοστό αυτό ανήκουν οι ασθενείς όπου τα αίτια δυσλειτουργίας αφορούν τον νωτιαίο μυελό, με αποτέλεσμα την αδυναμία του άνω άκρου ή και παρατεταμένο πόνο στον ώμο, με την προϋπόθεση ότι έχει αποτύχει η συντηρητική αντιμετώπιση. Η συντηρητική αντιμετώπιση πρέπει να διατηρείται και να διαρκεί όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο. Η συντηρητική θεραπεία πρέπει να χορηγείται τουλάχιστον για 6 έως 12 εβδομάδες πριν αποφασισθεί η χειρουργική αντιμετώπιση. Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως σε εξεσημασμένη κινητική βλάβη με επιδεινούμενα συμπτώματα όπου καλό είναι να μην αναμένει κανείς πέρα των τριών εβδομάδων.

Φυσικοθεραπευτική Αντιμετώπιση

Η οργανωμένη φυσικοθεραπεία αποτελεί την καλύτερη θεραπευτική παρέμβαση στην αντιμετώπιση της αυχεναλγίας και τη μόνη που δεν έχει παρενέργειες. Προσφέρει:

  •  Ελάττωση του πόνου
  •  Χαλάρωση των μυών της περιοχής
  •  Βελτίωση της κινητικότητας της αυχενικής μοίρας, της κεφαλής των ώμων, της υπόλοιπης σπονδυλικής στήλης και πιθανόν άλλων διαταραχών στις υπόλοιπες αρθρώσεις
  •  Αύξηση της ισχύος των αυχενικών μυών, των ραχιαίων, των μυών της ωμικής ζώνης, των κοιλιακών κ.α.
  •  Πρόληψη υποτροπών

Η φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυχεναλγίας πραγματοποιείται με τις ακόλουθες τεχνικές:

  •  Θεραπεία με Αντιστατική & Χωρητική ραδιοσυχνότητα υψηλής ισχύος – TECAR therapy
  •  Θερμοθεραπεία – Κρυοθεραπεία
  •  Κρυοθεραπεία
  •  Ηλεκτροθεραπεία
  •  Κλασσική μορφή ΤΕΝS
  •  Μορφή ηλεκτροβελονισμού
  •  Μάλαξη
  •  Κινησιοθεραπεία
αναπνευστική φυσικοθεραπεία

Αναπνευστική Φυσικοθεραπεία: Οφέλη – Προγράμματα

Η αναπνευστική φυσικοθεραπεία αποτελεί έναν ιδιαίτερο κλάδο και εκτελείται από ειδικά εκπαιδευμένους φυσικοθεραπευτές με σκοπό την αρμονική συνεργασία των αναπνευστικών μυών, τον καλό αερισμό των πνευμόνων και την καλή παροχέτευση των βρογχικών εκκρίσεων.
Η αναπνευστική φυσικοθεραπεία αφορά τις ασκήσεις και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν ασθενείς με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα.

Οι ασθενείς με χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα αναπνοής, ακόμα και για την πραγματοποίηση μικρών και εύκολων κινήσεων, καθώς και έντονο άγχος.

Οι στόχοι της αναπνευστικής φυσικοθεραπείας είναι η βελτίωση του πνευμονικού αερισμού, η αύξηση της αντοχής σε ασθενείς με μειωμένη αναπνευστική ικανότητα, καθώς και ο βρογχικός καθαρισμός.

Συγκεκριμένα η αναπνευστική φυσικοθεραπεία ενδείκνυται στα οξεία και χρόνια νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος, σε χειρουργημένους ασθενείς, σε διαταραχές του νευρικού ελέγχου της αναπνοής, σε παραμορφώσεις του θώρακα και σε διαταραχές της αναπνευστικής λειτουργίας λόγω κακής στάσης του σώματος.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ

Ο φυσικοθεραπευτής καλείται να εφαρμόσει τις τεχνικές της αναπνευστικής φυσικοθεραπείας στην καθημερινή κλινική πράξη, γνωρίζοντας ότι:

Α) Για τις τεχνικές βελτίωσης του πνευμονικού αερισμού και της μείωσης του αναπνευστικού έργου υπάρχει σαφής ερευνητική απόδειξη για την αποτελεσματικότητά τους.

Β) Για τις τεχνικές του βρογχικού καθαρισμού, επειδή δεν είναι έγκυρα όλα τα όργανα μέτρησης της βρογχικής κάθαρσης, η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητα των τεχνικών που εφαρμόζονται είναι επιστημονικά αμφισβητήσιμη.

Η απόφαση για την επιλογή της τεχνικής που θα επιλέξει ο φυσικοθεραπευτής, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως, το ιστορικό του ασθενή, την κλινική εικόνα, τον εργαστηριακό έλεγχο, το διαθέσιμο χρόνο και την ικανότητα του ασθενή αλλά κυρίως από τον στόχο που θέλουμε να πετύχουμε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για το συγκεκριμένο άρρωστο.

Για τον φυσικοθεραπευτή είναι σημαντικό να γνωρίζει εάν η τεχνική η οποία αποφασίζει να εφαρμόσει είναι περισσότερο αποτελεσματική, με μικρότερο κόστος χρόνου και χρημάτων, περισσότερο κατανοητή και μακροπρόθεσμα πιο εύκολα εφαρμόσιμη από τον ίδιο τον ασθενή.

Οι τεχνικές αυτές είναι οι εξής:

  • Σωστή τοποθέτηση σε κατάλληλες θέσεις  Με την σωστή τοποθέτηση του ασθενή από την ύπτια στην καθιστή και βαθμιαία στην όρθια θέση, αυξάνονται όλοι οι πνευμονικοί όγκοι, οι χωρητικότητες, και η ροή του οξυγόνου στους αεραγωγούς του σώματος.
  • Ασκήσεις για ελεγχόμενη αναπνοή. Γίνεται διδασκαλία της θωρακικής αναπνοής, της κοιλιακής αναπνοής και του συνδυασμού αυτών. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ο συγχρονισμός των κινήσεων του θώρακα και της κοιλιάς, αυξάνοντας την πνευμονική χωρητικότητα και μειώνοντας το νεκρό χώρο.
  • Εφαρμογή θετική πίεσης στους αεραγωγούς του σώματος  Η εφαρμογή αυτή γίνεται με τη χρήση διαφόρων συσκευών οξυγόνου και επιτυγχάνει την προσωρινή αύξηση των πνευμονικών όγκων και την βελτίωση της ανταλλαγής αερίων.
    Ενδυνάμωση των αναπνευστικών μυών. Για την ενδυνάμωση των αναπνευστικών μυών, η ένταση της άσκηση θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη για να πετύχουμε αποτέλεσμα, η διάρκεια της να φτάνει τα 30 λεπτά και η συχνότητα να είναι μέχρι και τρεις φορές την εβδομάδα.
  • Βρογχική παροχέτευση με τη βαρύτητα και χειρισμούς   Χρησιμοποιώντας τη βαρύτητα παρέχονται μικρά αποτελέσματα στη βρογχική κάθαρση, ενώ σαφώς καλύτερα αποτελέσματα υπάρχουν όταν εφαρμόζονται πλήξεις και δονήσεις στην πλάτη και το θώρακα του ασθενή το οποίο τοποθετείται σε διάφορες θέσεις.
  • Τεχνική της βεβιασμένης εκπνοής  Ο βήχας απομακρύνει ξένα σώματα ή βλέννα από τις ανώτερες αναπνευστικές οδούς. Έτσι σε περιπτώσεις που ο ασθενής δεν μπορεί να βήξει, υιοθετούνται ειδικά τεχνάσματα όπως το λαχάνιασμα και το χνώτο, τα οποία σε συνδυασμό με πλήξεις και δονήσεις βοηθούν στο βρογχικό καθαρισμό.
  • Αυτογενής παροχέτευση   Είναι ο συνδυασμός της κοιλιακής αναπνοής μαζί με ασκήσεις θωρακικής έκπτυξης που βελτιώνει την βρογχική κάθαρση και τον πνευμονικό αερισμό.

ΟΦΕΛΗ

Ο Φυσικοθεραπευτής που ασχολείται με αναπνευστική φυσικοθεραπεία πρέπει να ενημερώνεται λεπτομερώς από τον θεράποντα γιατρό για τη πάθηση και τις προφυλάξεις που έχουν σχέση με το πρόβλημα του ασθενούς. Κατόπιν βλέποντας τον ασθενή κάνει τη δική του αξιολόγηση, σχετικά με τη στάση του σώματός του, το σχήμα του θώρακα, τον τρόπο που αναπνέει, τη δύσπνοια, το βήχα, τις εκκρίσεις και τη γενικότερη κατάστασή του (χρώμα του προσώπου, των χειλιών, ψυχική διάθεση κλπ). Έτσι εφαρμόζει ένα πρόγραμμα αναπνευστικής φυσικοθεραπείας κατάλληλο για τον συγκεκριμένο ασθενή. Στα οξεία πνευμονικά νοσήματα σε συνδυασμό με τα φάρμακα, διευκολύνει και επιταχύνει την αποκατάσταση του ασθενούς ενώ στα χρόνια νοσήματα επιβραδύνει τη εξέλιξη της νόσου.

Σοβαρά καθημερινά προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος είναι το ΧΑΠ, το άσθμα, το χρόνιο βρογχικό άσθμα, το αλλεργικό άσθμα, το πνευμονικό εμφύσημα, το πνευμονικό απόστημα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η ατελεκτασία, η πνευμονική εμβολή και η πνευμονία. Άρα με την αναπνευστική φυσικοθεραπεία μπορούμε να βελτιώσουμε σημαντικά αρκετά από τα προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος είτε είναι αποτέλεσμα κάποιας νόσου ή πάθησης είτε λόγω ανατομικών αλλαγών, τραυματισμών, μέσω των τεχνικών του φυσικοθεραπευτή και των βοηθημάτων βελτίωσης της αναπνευστικής ικανότητας.

Τα κέντρα PhysioGalinos Rehabilitation Clinics διαθέτουν εξειδικευμένους φυσικοθεραπευτές πάνω στα χρόνια αναπνευστικά προβλήματα καθώς και τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό για άμεσα αποτελέσματα. Παρέχουμε και κατ’ οίκον υποστήριξη όπου κρίνεται αναγκαίο με φορητό ειδικό εξοπλισμό.

Πηγή φωτογραφίας: physioathens.gr

εργασία μυοσκελετικές παθήσεις

Εργασία και μυοσκελετικές παθήσεις. Πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε;

Ο όρος μυοσκελετικές παθήσεις περιλαμβάνει προβλήματα υγείας των στοιχείων που συνεισφέρουν στην κίνηση, όπως, των μυών, των τενόντων, του οστών, των χόνδρων, του αγγειακού συστήματος, των συνδέσμων και των νεύρων.

Οι μυοσκελετικές παθήσεις που σχετίζονται με την εργασία είναι βλάβες μερών του σώματος όπως οι μύες, οι σύνδεσμοι, οι τένοντες, οι αρθρώσεις, τα νεύρα, τα οστά και τα αγγεία, οι οποίες προκαλούνται ή επιδεινώνονται κατά κύριο λόγο από την εργασία και από τις επιπτώσεις του άμεσου εργασιακού περιβάλλοντος. Οι περισσότερες μυοσκελετικές παθήσεις που σχετίζονται με την εργασία είναι συσσωρευτικές παθήσεις, που οφείλονται στην επαναλαμβανόμενη έκθεση σε καταπονήσεις υψηλής ή χαμηλής έντασης για μεγάλη χρονική περίοδο. Ωστόσο, οι μυοσκελετικές παθήσεις μπορούν επίσης να είναι οξείς τραυματισμοί, όπως για παράδειγμα κατάγματα, που επέρχονται στη διάρκεια ενός ατυχήματος.

Οι εν λόγω παθήσεις προσβάλλουν κυρίως τη ράχη, τον αυχένα, τους ώμους και τα άνω άκρα, αλλά μπορεί να εκδηλωθούν και στα κάτω άκρα. Ορισμένες μυοσκελετικές παθήσεις, όπως το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, παρουσιάζουν σαφείς ενδείξεις και συμπτώματα. Άλλες εκδηλώνονται μόνο με πόνο ή ενοχλήσεις χωρίς ένδειξη σαφούς, συγκεκριμένης πάθησης.

Οι μυοσκελετικές παθήσεις είναι το συνηθέστερο πρόβλημα που σχετίζεται με την εργασία στην Ευρώπη. Σχεδόν 24% των εργαζομένων στην Ευρώπη αναφέρουν ότι υποφέρουν από πόνους στη ράχη και την οσφυϊκή χώρα και 22% διαμαρτύρονται για μυαλγίες. Και οι δύο παθήσεις είναι πιο διαδεδομένες στα νέα κράτη μέλη, με ποσοστά 39% και 36% αντίστοιχα.

Ανάλογα με τον τύπο της εργασίας υφίστανται διαφορετικοί παράγοντες κίνδυνου επίδρασης στο σώμα, αυξάνοντας τον κίνδυνο για την εμφάνιση κάποιων μυοσκελετικών διαταραχών.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ
Ενδεικτικά παράγοντες κινδύνου που μπορεί να ευθύνονται για την εμφάνιση μυοσκελετικών διαταραχών αποτελούν:

  • Παρατεταμένη ορθοστασία
  • Παρατεταμένη καθιστική εργασία
  • Μεγάλες εφαρμογές δύναμης
  • Επαναλαμβανόμενες κινήσεις
  • Λάθη κατά την άρση βάρους
  • Κακή ευθυγράμμιση του σώματος κατά την εκτέλεση της εργασίας
  • Βάρος εργαλείου εργασίας και λαβή εργαλείου
  • Ρυθμός εργασίας
  • Συνήθειες του ατόμου (κάπνισμα, έλλειψη άσκησης, κ.α.)
  • Σωματομετρικά χαρακτηριστικά του ατόμου (ηλικία, ύψος, βάρος, κ.α.)
  • Ψυχολογική πίεση στην εργασία κ.α.

ΠΡΟΛΗΨΗ
Για την μείωση του κίνδυνου εμφάνισης διαταραχών πρέπει αρχικά, αφενός να βελτιωθούν οι παράγοντες που σχετίζονται με τον εργαζόμενο και αφετέρου να γίνει η εργασία εργονομικά σωστή αλλά και ψυχοκοινωνικά ανεκτή.

Η τακτική άσκηση για την ενδυνάμωση και την ευλυγισία του σώματος, η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, η διατήρηση του επιθυμητού σωματικού βάρους, δημιουργεί έναν δυνατό οργανισμό ώστε να μπορεί να ανταπεξέρχεται στις καταπονήσεις. Από την άλλη, η εφαρμογή σωστών εργονομικών τακτικών παίζουν σημαντικό ρόλο. Η διατήρηση γενικά μιας ευθύγραμμης στάσης κατά την εργασία, τα συχνά διαλείμματα ιδιαίτερα αν η εργασία είναι μονότονη, έχει πολλές επαναλήψεις, ή παρατεταμένη στατική θέση, καθώς και η σωστή ανύψωση φορτίων είναι μερικά από τα βασικά πράγματα που είναι απαραίτητο να προσεχθούν. Επίσης, η έλλειψη πίεσης στον εργασιακό χώρο και καλή συνεργασία με τους συναδέλφους είναι απαραίτητη.

Δυστυχώς, παρ’ όλη την εξέλιξη της επιστήμης και τις δυνατότητες που υπάρχουν για την ασφαλή και ταυτόχρονα παραγωγική εργασία, οι μυοσκελετικές παθήσεις που σχετίζονται με την εργασία αποτελούν ένα μεγάλο πρόβλημα παγκοσμίως, διαρκώς επιδεινούμενο ακόμα και στις πιο αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το κάπνισμα, η κακή διατροφή, το άγχος και η έλλειψη άσκησης καθώς επίσης και οι συνθήκες εργασίας που χαρακτηρίζονται στην πλειονότητά τους από εντατικοποίηση, ευέλικτο ωράριο, υπερωρίες αλλά και μέτρα όπως η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και η αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης συμβάλλουν στην όξυνση και διαιώνιση του φαινομένου εάν δεν πάρουμε μέτρα.

Η λύση για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου βρίσκεται στο χέρι του κάθε ανθρώπου. Για να επιτευχθεί η πρόληψη και για να έχουμε δραστική μείωση των μυοσκελετικών παθήσεων που σχετίζονται με την εργασία είναι καθοριστικής σημασίας η συλλογική διεκδίκηση των εργαζομένων μαζί με τους επαγγελματίες υγείας για βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους αλλά και για δημιουργία δωρεάν χώρων μαζικού αθλητισμού και ψυχαγωγίας που θα συμβάλλουν στη βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής.

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Η αποκατάσταση τέτοιων παθήσεων περιλαμβάνει την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και την επαναφορά της δύναμης και του νευρομυϊκού συντονισμού με ασκήσεις και φυσικά μέσα με σκοπό την ανάκτηση της λειτουργικότητας της πάσχουσας περιοχής. Επιπλέον, γίνεται εκμάθηση σωστής εργονομίας και λειτουργίας του σώματος για τις καθημερινές δραστηριότητες της ζωής ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος επανατραυματισμού.

Ουσιαστικά, για την αντιμετώπιση των μυοσκελετικών παθήσεων απαιτείται προσέγγιση ολοκληρωμένης διαχείρισης. Η εν λόγω προσέγγιση πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο την πρόληψη νέων περιστατικών, αλλά και την παραμονή στην εργασία, την αποκατάσταση και την επανένταξη των εργαζομένων που πάσχουν ήδη από μυοσκελετικές παθήσεις.

ΠΗΓΕΣ

Κοντζαηλίας Δ.Α., (2011). Φυσικοθεραπεία σε παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος, Εκδόσεις: UniversityStudioPress, Θεσσαλονίκη.

οστεοαρθρίτιδα

Οστεοαρθρίτιδα: Τι είναι, Συμπτώματα, Πρόληψη

Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί ένα σύνολο μηχανικών ανωμαλιών οι οποίες οδηγούν στον εκφυλισμό της άρθρωσης, επηρεάζοντας κυρίως τον αρθρικό χόνδρο και το υποχόνδριο οστό. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο στην άρθρωση, ευαισθησία, δυσκαμψία, κλείδωμα, αλλά και οίδημα στην άρθρωση. Ποικίλα μπορεί να είναι τα αίτια περιλαμβάνοντας κληρονομικούς, αναπτυξιακούς, μεταβολικούς, μηχανικούς λόγους που οδηγούν στην καταστροφή του χόνδρου. Η απώλεια του χόνδρου αφήνει εκτεθειμένο το οστό κάνοντας έτσι την άρθρωση αδύναμη να ανταπεξέλθει στα φορτία που μπορεί να δέχεται στην καθημερινότητα. Οι αρθρώσεις που επηρεάζονται περισσότερο είναι αυτές που δέχονται τα περισσότερα φορτία όπως η σπονδυλική στήλη, το ισχίο και το γόνατο, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να παρουσιαστεί και σε άλλες αρθρώσεις.

Η οστεοαρθρίτιδα κατηγοριοποιείται σε:
Πρωτογενή οστεοαρθρίτιδα: Είναι μια χρόνια εκφυλιστική διαδικασία που σχετίζεται με την γήρανση, ωστόσο δεν προκαλείται απαραίτητα από αυτήν, καθώς παρατηρούνται και ηλικιωμένα άτομα χωρίς σημεία εκφύλισης.

Δευτερογενή οστεοαρθρίτιδα: Προκαλείται από άλλους παράγοντας οι οποίοι περιλαμβάνουν: Τραυματισμός στις αρθρώσεις (όπως για παράδειγμα στον πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος), επεμβάσεις, αστάθεια άρθρωσης, παχυσαρκία, διάφορες φλεγμονώδεις ασθένειες κ.α. Οι παράγοντες αυτοί επηρεάζουν τη λειτουργία του χόνδρου και τον τρόπο που δέχεται τα φορτία οδηγώντας σταδιακά στην εκφύλισή του. Η δευτερογενής οστεοαρθρίτιδα παρουσιάζεται σε σαφώς νεότερη ηλικία σε σχέση με την πρωτογενή οστεοαρθρίτιδα.

Συμπτώματα

Τα περιστατικά με οστεοαρθρίτιδα είναι κυρίως άνω των 50 ετών, συχνά τα άτομα είναι παχύσαρκα και είναι κυρίως γυναίκες. Άτομα μικρότερης ηλικίας που διαγιγνώσκονται με οστεοαρθρίτιδα είναι πιθανόν να έχουν επιβαρυμένο ιστορικό στην άρθρωση του γόνατος, όπως κάταγμα, κάποιον παλαιότερο τραυματισμό ή ιδιαίτερη ανατομική μορφολογία.
Τα συμπτώματα ξεκινούν ήπια και αυξάνουν σταθερά, εμφανίζουν περιόδους με υφέσεις που πολλές φορές διαρκούν μήνες. Εμφανίζονται αλλαγές στις μυϊκές συνέργειες και δημιουργούνται σημεία πυροδότησης πόνου σε περιαρθρικούς μυς. Στην περίπτωση της μονόπλευρης αρθρίτιδας είναι χαρακτηριστική η ατροφία του τετρακέφαλου μυός. Η άρθρωση είναι συχνά διογκωμένη εξαιτίας του οιδήματος και της αυξημένης ποσότητας αρθρικού υγρού και της πάχυνσης του αρθρικού υμένα.

Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει πόνο στην άρθρωση του γόνατος. Ο πόνος εντοπίζεται συνήθως μπροστά από την επιγονατίδα, στο μεσάρθριο διάστημα, πίσω στην ιγνυακή κοιλότητα και συχνά στις γάμπες. Στα αρχικά στάδια της νόσου, ο πόνος εμφανίζεται κατά την διάρκεια της άσκησης και απομακρύνεται με την ξεκούραση. Με την πάροδο της νόσου τελικά, ο πόνος εγκαθίσταται και αυξάνεται. Το άτομο παραπονιέται πλέον και μετά το πέρας της άσκησης. Ο πόνος σε προχωρημένο στάδιο μπορεί να αναφέρεται ακόμη και κατά την διάρκεια του ύπνου. Με τη λήξη της άσκησης, τα τεμάχια φθοράς που αναφέρθηκαν προκαλούν υμενίτιδα. Ο πόνος δεν οφείλεται στην εκφύλιση των χόνδρων καθώς δεν νευρώνονται. Ο πόνος φαίνεται να οφείλεται κυρίως, σε θυλακική ίνωση και αγγειακή συμφόρηση. Το άλγος δεν επιτρέπει στο άτομο να δράσει φυσιολογικά και δυσχεραίνει τις κινήσεις μειώνοντας έτσι, την λειτουργικότητα της άρθρωσης.

Χαρακτηριστικό της οστεοαρθρίτιδας είναι η δυσκαμψία που παρουσιάζει η άρθρωση. Το άτομο έχει το αίσθημα ότι το γόνατο «μαγκώνει» κατά την κίνηση. Η δυσκαμψία εμφανίζεται μετά από περιόδους ακινησίας της άρθρωσης. Στα αρχικά στάδια της νόσου η δυσκαμψία διαρκεί λίγα μόλις λεπτά. Με την εξέλιξη της νόσου, η δυσκαμψία γίνεται πιο έντονη και εγκαθίστανται, μειώνοντας τα φυσιολογικά εύροι τροχιάς και κάνοντας την άρθρωση να χάνει την φυσιολογική της κίνηση.
Το άτομο με την πάροδο του χρόνου τελικά, υπακούει στις ανάγκες της άρθρωσης και δυσκολεύεται να κάνει βαθύ κάθισμα, να ανέβει σκάλες ακόμη και στο περπάτημα. Η λειτουργικότητα του ατόμου στο σύνολό του χωρίς να το καταλαβαίνει, μειώνεται. Δεν περπατάει πλέον συχνά, απέχει από δραστηριότητες που το ευχαριστούσαν και αλλάζει ποιότητα ζωής.

Ψηλαφίζοντας την περιοχή, πέρα από το οίδημα και την πάχυνση, μπορεί κανείς να καταλάβει τα οστεόφυτα γύρω από τα οστά της άρθρωσης, ειδικά στο μηριαίο οστό. Κατά την κίνηση σε γόνατα με οστεοαρθρίτιδα παρατηρείτε ο χαρακτηριστικός ήχος επιγονατιδομηριαίου κριγμού. Αυτό συμβαίνει γιατί ο αρθρικός χόνδρος που λιπαίνει την άρθρωση, έχει εκφυλιστεί και τα οστά τρίβονται μεταξύ τους.

Διαγνωστική Προσέγγιση

Στην αρχή της νόσου η ακτινογραφία δεν δείχνει αξιοσημείωτα διαγνωστικά στοιχεία. Τα ακτινογραφικά ευρήματα είναι τα τυπικά των εκφυλιστικών αρθροπαθειών (στένωση μεσάρθριου, πύκνωση αρθρικών επιφανειών, υποχόνδριες κύστεις, οστεόφυτα). Στην αρχή παρουσιάζονται μικρές οστεοφυτικές επεξεργασίες στο έσω μέρος της μηροκνημιαίας άρθρωσης, στον άνω και κάτω πόλο της επιγονατίδας και στις κορυφές των μεσογλήνιων ακανθών, οι οποίες έτσι γίνονται περισσότερο οξύαιχμες. Στις ακτινογραφίες με τον άρρωστο σε όρθια στάση φαίνονται καλύτερα η στένωση του έσω μεσάρθριου διαστήματος και ο βαθμός της παραμόρφωσης.

Πρόληψη

Το εκάστοτε δραστήριο άτομα με συχνή άσκηση μέτριας εντάσεως, δημιουργεί ένα καλό μυοσκελετικό σύστημα που να μπορεί να απορροφά σωστά τα φορτία της καθημερινότητας φαίνεται ότι παίζει σημαντικό ρόλο, επίσης η μέτρια δραστηριότητα βοηθάει την κίνηση του αρθρικού υγρού και την παροχή θρεπτικών στοιχείων στον χόνδρο. Επιπρόσθετα, η μείωση του σωματικού βάρους (στις περιπτώσεις των περιττών κιλών), η σωστή αποκατάσταση πιθανών τραυματισμών, αποτελούν σημαντικά στοιχεία που συμβάλλουν στην πρόληψη της πάθησης.

Φυσικοθεραπευτική Αντιμετώπιση

Οι στόχοι του προγράμματος φυσικοθεραπείας είναι οι ακόλουθοι:

Μείωση πόνου. Διάφορα φυσικά μέσα (ηλεκτροθεραπεία, ιοντοφόρεση, υπέρηχοι, κ.α.), αλλά και ειδικές τεχνικές κινητοποίησης που έχει στην διάθεση του ο φυσικοθεραπευτής μπορούν να συμβάλλουν στην μείωση του πόνου και την ελάττωση της φλεγμονώδους αντίδρασης.

Καταπολέμηση δυσκαμψίας και επανάκτηση ελαστικότητας. Επίσης η εξειδικευμένη άσκηση είναι η απάντηση και σε αυτό το σύμπτωμα καθώς η παρατεταμένη ακινητοποίηση επιδεινώνει την δυσκαμψία.

Μυϊκή ενδυνάμωση – βελτίωση συντονισμού – ισορροπίας. Ασκήσεις για την βελτίωση της δύναμης αλλά και της ισορροπίας και του συντονισμού του πάσχοντος μέλους είναι σημαντικό να εφαρμοστούν ώστε να μπορέσει το άκρο να ανταπεξέρχεται όσο το δυνατόν καλύτερα στις καθημερινές προκλήσεις.

Αύξηση λειτουργικότητας. Τελικός και βασικότερος στόχος είναι να φτάσει το άτομο στο μεγαλύτερο δυνατό λειτουργικό επίπεδο ώστε να πραγματοποιεί τις καθημερινές του δραστηριότητες με τον μικρότερο δυνατό περιορισμό. Έτσι, στην αποκατάσταση προσομοιάζονται δραστηριότητες της καθημερινότητας όπως περπάτημα, ανέβασμα, κατέβασμα σκάλας, κ.α. ανάλογα με τις συνήθειες του ασθενή. Αυτή η διαδικασία αρχίζει από νωρίς και ανάλογα με τα περιθώρια που μας δίνει η πάθηση. Είναι μια διαδικασία εκμάθησης, περιλαμβάνοντας και εργονομικές παρεμβάσεις.

Πηγές
Dandy D., & Edwards D., (2010). Essential Orthopaedics and Trauma, 5η έκδοση, (μετάφραση – επιμέλεια από τα Αγγλικά από: Κορρές Δ., Ξενάκη Θ.,) Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιανού, Αθήνα: Kεφ.1 σελ. 7-11, 24-27, κεφ.16 σελ. 273 – 279.
Kisner C., & Colby L.A., (2003). Θεραπευτικές ασκήσεις: Βασικές αρχές και τεχνικές, (ελληνική επιμέλεια: Σπυριδόπουλος, Κ, Σατκα, Γ., Σιώκης).